தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

நாடு பெற்ற சுதந்திரத்தால் நமக்கு என்ன நன்மை

2010-02-27T21:38:00.000-08:00

வெள்ளைக்காரன் விலகிப்போனால்
விடிவு வரும் என்று
கொள்ளை ஆசை கொண்டிருந்தோர்
குடும்ப வாழ்க்கை இன்று
எள்ளளவும் உயர்வு இன்றி
இரந்து உண்ணும் நிலையில்
உள்ளனரே அவர்கள் வாழ்வை
உயரச் செய்ய வேண்டும்.

இந்த நாட்டு மன்ன ரென்ற
ஏற்றம் நமக்கிருந்தும்
சொந்த வீடு காணி இன்றிச்
சோற்றுக் கலைகின்றோம்
மந்திரிமார் மாறி மாறி
வந்து அரசாண்டும்
இந்த ஏழ்மை நிலைமறைய
என்ன செய்தார் அண்ணே

வாக்குக் கேட்டு வீடு தேடி
வாசல்வரை வருவார்
வாக்களித்து மக்கள் சபைக்கு
வந்து விட்டார் என்றால்
வாகனத்தில் அமர்ந் திருந்து
ஊரை வலம் வருவார்
மக்கள் நலன் சிறிதும் எண்ணார்
வந்து பலன் என்ன?

காடு வெட்டி நிலம் திருத்தி
கண்ட பலன் என்ன?
வாட்டுகின்ற வறுமைப் பேயை
அகற்ற வழி அறியா
கேடு கெட்ட மனித வாழ்வு
கிடைத்திட்டதே அண்ணே!
நாடு பெற்ற சுதந்திரத்தால்
நமக்கு என்ன நன்மை?

குடும்பத்திற் கோர் பதவி என்ற
கொள்கை தனை கொண்டால்
நாட்டு மக்கள் நலமாக
வாழ வழி பிறக்கும்
நாடு பெற்ற சுதந்தித்தை
நாமும் பெறக்கூடும்
ஏற்ற இதைச் செய்வதற்கு
ஏன் தயக்கம் அண்ணே!

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பரின் களிப்பூட்டும் சிரிப்புக் கவிதைகள்

2009-09-04T07:40:00.000-07:00

கல்வியில் பெரியவன் கம்பன் என்ற சொற்றொடர் பிரசித்தம் வாய்ந்தது. மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார் பாம்பின் கால்களை இன்னொரு பாம்பினால் தான் நன்கு அறிய முடியும் என்று கூறுவதற்கேற்ப ஒரு புலவராகிய இவர் இன்னொரு பெரும் புலவராகிய கம்பரைப் பற்றி நன்கு அறிந்து நமக்கு எடுத்துக் கூறியுள்ளார்.

கம்பரின் கவித்திறன் ஆச்சரியமானது என்பது பாரதியின் வாதம். கவி அரசர் தமிழ் நாட்டின் தலைசிறந்த புலவர்களைப் பற்றி பேசும் போதெல்லாம் கம்பரை முன் வைத்துப் பேசுவதையும் கம்பர், வள்ளுவர், இளங்கோ என்று கம்பரை முன்வைத்துப் புலவர்களை வரிசைப்படுத்திக் கூறுவதையும் கம்பனென்ற மானிடன் பிறந்து நடமாடிய தமிழ் மண்ணில் தாமும் பிறந்து வாழ்வதை இட்டுப் பாரதியார் பெருமை கொள்வதையும் காண முடிகிறது.

உயரிய கருத்துக்களை ஓசை நயத்துடனும் உவமான அழகுடனும் கவிதை உருவில் எடுத்துக் கூறுவதில் ஈடு இணையற்றவராக இருப்பதுடன் சிரிப்பூட்டும் நகைச்சுவைப் புலமையிலும் கவிச்சக்கரவர்த்தி நிகரற்று விளங்குவதைக் காணலாம்.

இலங்கை வேந்தனான இராவணன் மாலயனுக்கும் எட்டாத நெஞ்சடைக் கடவுளிடம் நெடிய ஆயுளும் கொடிய வாளும் பெற்றான். படைப்புக் கடவுளான பிரம்மனுக்கு கொள்ளுப் பேரன் பிரம்மனிடம் இருந்து அரிய பெரிய அஸ்திர ஸ்திரங்களைப் பெற்றவன். சிறந்த சிவ பக்தன். சமயக்குரவர்களில் முதல்வரான திருஞான சம்பந்தர், இராவணன் மேலது நீறு என்று பாராட்டி இருப்பதே இலங்கேசனின் சிவ பக்திக்குச் சிறந்த சான்றாகும். இலங்கேசன் வேதாகமங்களைத் துறைபோகக் கற்ற பெரிய கல்விமான் -பெரிய சங்கீத வித்துவான்.

வீணை மீட்டிச் சாமகானம் பாடி இறைவனை மகிழ்வித்துத் தாயார் வழிபட சிவலிங்கம் பெற்றவன். வீரத்தில் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத பெரும் வீரன். இந்த உலகத்திலுள்ள வீராதிவீரர்களையெல்லாம் தோற்கடித்து அமரர் உலகுகளையும் சாடி இந்திரன், யமன் திசை நாயகர்களையும் புறங்கண்ட வீரபராக்கிரமன். முக்கண் இறைவன் உறையும் கயிலை மலையை பெயர்த்தெடுக்க முயன்ற இராவணனின் வீரம் பிரசித்தம் வாய்ந்தது. எட்டுத்திக்கும் புகழ் பரப்பி அரசோச்சிய இலங்கை வேந்தனிடம் தேவர்கள் அடிமை வேலைகள் செய்து உயிர் வாழ்ந்தனர்.

தேவர்கள் இலங்கை நாட்டின் கடலோரங்களையும் மலர் வனங்களையும் காவல் காத்து நின்றனர். இலங்கேசனிடம் ஊழியம் புரியும் தேவரும் பிறரும் வேலைக்குச் செல்லும்போதும் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பும் போதும் அரசன் முன் தோன்றி அவன் அனுமதி அளித்த பின்பே வேலைக்கோ வீட்டுக்கோ செல்லவேண்டும். இதற்கென ஒரு குறிப்பிட்ட நேரமும் இருந்தது. காலம் தாழ்த்தி அரசன் முன் வர நேர்ந்தால் அதற்கான தகுந்த காரணம் கூறவேண்டும். தவறினால் தண்டனையும் உண்டு.

ஒருநாள் மாலை பணிமுடிந்து திரும்பிய வானவரும் பிறரும் அவசரமாக இராவணனின் அரசிருக்கையை நோக்கி கூட்டம் கூட்டமாகச் சென்று கொண்டிருந்தனர். பிந்தி விட்ட ஒரு அமரர் கூட்டம், குறிப்பிட்ட நேரத்துள் அரச சபைக்குப் போய்ச் சேர்ந்து கொள்ள முடியாது போல் இருக்கிறதே. மன்னன் கோபிக்கப் போகிறானே என்ற பதைபதைப்புடன் தலைதெறிக்க ஓடி வந்து கொண்டிருந்தது.

அவர்கள் ஓடிவரும் அவசர வேகத்தில்அவர்கள் அணிந்திருந்த மார்பு ஆரங்களும் முடியில் சூடிய மாலைகளும் அலங்கோலமாக தாறுமாறாக விழ அணிந்திருந்த ஆடைகளும் அவிழ்ந்து தொங்கின. அரசன் கோபிக்கப்போகிறானே என்று அச்சத்தால் ஒன்றையும் சரிசெய்து கொள்ள நேரமின்றி உரியும் உத்திரியத்தையும் கையில் அள்ளிக் கொண்டு அரசசபையை நோக்கி அமரர்கள் பரிதாபக் கோலத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள் என்ற கவிச்சக்கரவர்த்தி தரும் நகைச்சுவைச் செய்யுள், இலக்கிய ரசிகர்களை சிரிப்பில் ஆழ்த்தும் என்பதில் ஐயமில்லை. அச்செய்யுள் பின்வருமாறு.

சித்திரப் பத்தியில் தேவர் சென்றனர்
இத்துணை தாழ்ந்தன முனியும் என்று தம்
முத்தினாரங்களும் முடியின் மாலையும்
உத்திரியங்களும் இரிய ஓடுவார்.

சீதாவைத் தேடி இலங்கை வந்த அனுமான் அசோக வனத்தில் ஜானகியைக் கண்டு உரையாடிய மகிழ்சியில் எழிலுறும் அசோக வனத்தை அழித்தான். அதை தடுக்க முயன்ற காவல் வீரர்களையும் கொன்றழித்தான். இராவணனின் பராக்கிரமத்தால் அடங்கி ஏவல் செய்யும் அமரர்களுக்கு மாருதி அசோக வனத்தில் செய்த பேரழிவு மகிழ்சியைத் தந்தது. ஆயினும் வெளிப்பார்வைக்குத் துக்கப்படுபவர்கள் போல் நடித்தனர்.

காலனைப் போல் பயம் தரும் சம்புமாலி அனுமானால் வதையுண்ட போது தேவர்களின் ஆனந்தம் அளவு கடந்தது. ஆயினும் பெரும் சிரமப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டு துக்கப்படுபவர்கள் போல் திறமையாக நடித்தனர். உள்ளத்தில் மகிழ்சியும் வெளியில் துயரமுமாக இரட்டை வேடத்தில் தோன்றும் அமரர்கள் அரசன் முன் சென்று சம்புமாலி மடிந்த செய்தியைச் சொல்ல முடியாமல் விக்கி விதிர்த்து விழித்து நின்றார்கள். வானவர்களின் இந்தப்பரிதாபக் கோலத்தைக் கண்ட இலங்கை வேந்தன் குலுங்க நகைத்து அவர்களை இகழ்சியாகப் பார்த்து என்ன சொல்லப் போகிறீர்கள் பயப்படாமல் சொல்லுங்கள் என்று அதட்டினான். இலங்கை மன்னன் மேல் உள்ள பயத்தால் தங்களின் கொடிய எதிரிகள் என உள்ளத்தில் எண்ணும் இராவணனது இலங்கை வீரர்களை நம்மவர்கள் மடிந்தனர் என்று உரிமையுடன் கூறித் தேவர்கள் திறமையாக நடித்தனர் என்பதை கவிச்சக்கர வர்த்தி உயரிய நகைச்சுவையாக கவிதை மூலம் பின்வருமாறு கூறுவதைக் காணலாம்.

புக்கார் அமரர் பொலந்தார் அரசன் பெருவில் பெருங்கோயில்
விக்கார் நின்றார் விளம்பலாற்றார் வெருவி விம்முவார்
நக்கான் அரசன் நடுக்கல் என்றான் ஜயநம்ம ரெல்லாம்
உக்கார் சம்புமாலி உவந்தான் ஒன்றே குரங்கொன்றார்

ஒரு குரங்கால் சம்புமாலி உட்பட நம் வீரர்கள் அனைவரும் இறந்தனர் என வருத்தத்துடன் சொல்பவர்கள் போல் தேவர்கள் கூறுகின்றார்கள். நிகரற்ற விறல் வீரனாகிய சம்புமாலி மடிந்தான் என்பதை காதில் நாரசம் போல் ஏற்று வெகுண்ட இலங்கை நாதன் படைகளுடன் சென்று பஞ்ச சேனாதிபதிகளையும் பொருதுமாறு பணித்தான். அணையை உடைத்துக் கொண்டு பாய்ந்து வரும் பெருவெள்ளம் போன்ற இலங்கைப்படைகளையும், சேனாதிபதிகளையும் காற்றின் மைந்தனான மாருதி தானொருவனாகவே நின்று நெடு நேரம் போராடிக் கொன்றழித்தான்.

இராவணனின் மைந்தனான அட்சகுமாரனை அனுமான் கல்லில் சந்தனம் அரைப்பது போல் தரையில் தேய்த்துப் பயங்கரமான முறையில் கொன்றான். அட்சயன் அழிந்தான் என்று அறிந்த போது இலங்கேசனின் அரண்மனையில் அழுகை ஓலம் வானை முட்டியது. மகனைப் பறிகொடுத்த இராவணனது பெரும் தேவி மண்டோதரி கணவனின் கால்களில் விழுந்து அழுது மாய்ந்தாள். தங்களின் மேலான தெய்வ வாழ்க்கையைச் சிதைத்து அடிமைகொண்டு ஏவல் செய்விக்கும் இராவணனின் குடும்பம் தங்கள் கண்முன்னே அல்லோல கல்லோலப் படுவதைக்கண்டு உள்ளுரப் போரானந்தம் கொண்ட தேவர்கள் பொங்கும் மகிழ்ச்சியைக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டு அழுபவர் போல் நடித்தனர். அரண்மனைப் பெண்களுடன் உண்மையாகவே அழுது இரங்குபவர் போல் தசமுகனின் அடிகளில் வீழ்ந்து அழுது வானவர் திறமையாக நடித்தனர் என்பதை கவிச்சக்கரவர்த்தி செய்யுள் மூலம் படம்பிடித்துக்காட்டுகிறார்.

தாவரும் திரு நகர்த் தையலார் முதல்
ஏவரும் இடைவிழுந்து இரங்கி ஏங்கினர்
காவலன் கால்மிசை விழுங்து இரங்கிக் காவல் மாத்
தோவரும் அழுதனர் களிக்கும் சிந்தையர்

இராவண குமாரனின் இறப்பைக்கண்டு உள்ளுர மகிழ்ந்தாலும் வெளியில் அரண்மனைப் பெண்களுடன் சேர்ந்து தேவர்கள் போலியாக அழுகின்றனராம். உள் ஒரு நிலையும் புறம் ஒரு நிலையுமாக கூலிக்கழும் அமரர்களின் பரிதாப நிலையைப் பார்க்கும் போது வியப்பு ஏற்படுகின்றதல்லவா? தமிழினத்தில் இப்படி ஒரு கவி தோன்றியது பெருமைதான். ஆனால் திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி நாயனாரும் புரட்சிக்கவி பாரதிதாஸனும் சொந்தம் கொண்டாடிய திருநீறு பூசும் தமிழ் வேந்தனை தம் காவியம் முழுதும் அரக்கன் என்று இழிந்துரைத்திருப்பது வேதனை தருவதாகவும் உள்ளது.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

ஒப்பாரி வைத்தரற்றும் ஓலமே !...

2009-09-03T11:09:00.000-07:00

தமிழரசுக் கட்சியின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் திரு.வன்னிய சிங்கம் அவர்கள் மறைந்தபோது அவர் நினைவாக எழுதிய இது போன்ற மூன்று கவிதைகள் சுதந்திரனில் வெளிவந்தன. இதுவே தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம் அவர்களின் இலக்கிய முதல் பிரவேசம் ஆகும்.

மைந்தனைப் பறிகொடுத்து
மார்பினில் அறைந்தரற்றும்
பைந்தமிழ் அன்னைக்கிந்த
பாரினில் துணையுமுண்டோ
எந்தையே தமிழருக்காய்
இயன்றிடப் பாடுபட்ட
தந்தையே நின்பிரிவால்
தவிக்குதே தமிழர் நெஞ்சம்

முன்னை நற் பெருமையோடு
முடிபுனைந் தரசு செய்த
கன்னியெம் தமிழ்த்தாய் ஈன்ற
கடமையில்ச் சிறந்த வீரர்
வன்னிய சிங்கம் என்னும்
வான்புகழ் கொண்ட கோவே
உன்னைநாம் பிரிந்ததாலே
உளமதில் அமைதியற்றோம்

மூப்பினில் தினையளவும்
மூழ்கிடா இளவயதில்
கோப்பாயாம் தொகுதி தந்த
கோமகன் பிரிந்தார் என்னில்
அப்பாவித் தமிழர் கூட்டம்
ஆதரவற்றோராகி
ஒப்பாரி வைத்தரற்றும்
ஓலமே ஈழமெங்கும்

நன்றி சுதந்திரன்

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

கவிச் சக்கரவர்த்தி நிகழ்த்திய ருசிகர விளக்க உரை!

2009-09-02T16:00:00.000-07:00

நான்காண்டு கற்றும் வகுப்பில் சித்தியெய்தாமல் வறுமையின் தீவிரத்தால் கற்றலை நிறுத்தியவன், வாலிபனாகித் திருமணம் செய்துகொண்ட பின் காட்டில் சென்று விறகுவெட்டிச் சுமந்து வந்து விற்று, அவனும் மனைவியும் மிகக் கஷ்டமாகச் சீவித்து வந்தனர்.

அவன் மனைவி கல்வி கற்காவிட்டாலும் கேட்டல் என்ற முறையில் கற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கேட்டு கொஞ்சம் தன் அறிவை விசாலமாக்கிக் கொண்டாள். அவளுக்குக் கணவன் செய்யும், கால் வயிறு உணவுகூட உண்ணப் போதாத விறகு வெட்டும் தொழில் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கவில்லை.

வியர்வை சிந்தாமல், உடை கசங்காமல் அரச சபையில் பாட்டுப் பாடிப் புலவர்கள் அதிகமான பொருள் பெற்றுச் செல்வதாக அறிந்தாள். அப்படித்தான் நாமும் பொருள் பெறவேண்டும் என்று எண்ணிய அவள் விறகு வெட்டக் காட்டுக்குப் போகாமல் சோழ அரசன்மீது பாட்டுப்பாடிப் பெரும் பொருள் பெற்று வருமாறு கணவனிடம் தினமும் சொல்லி வந்தாள்.

நன்றாகக் கற்காத நான் எப்படி பாட்டு எழுதுவது என்று தோன்றாமல் அவன் பைத்தியக்காரன் போல் எழுதுகோலும் ஓலையும் கொண்டு அங்கு மிங்கும் திரிந்தான். அங்கோர் இடத்தில் நாலைந்து பிள்ளைகள் கூடி இருந்து ஒரு பாவைப் பிள்ளையை நடுவில் வளர்த்தி அதன் வாயில் மண்போட்டு மண் உண்ணி மாப்பிள்ளையே என்று பாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

அதைக் கண்ட அவன் நம் பாடல் அமைப்புக்கு இதைத் தொடக்கமாகக் கொள்ளலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டு போய் ஓலையில் மண்ணுண்ணி மாப்பிள்ளையே என்று எழுதி பலமுறை படித்துப் பார்த்துக் கொண்டான். விறகுவெட்டி அப்பால் சென்றான். அங்கொரு காகம் விடாமல் கத்திக் கொண்டிருந்தது. குயில் ஒன்றும் குக் கூ என்று கூவியது. காவிறையே, கூவிறையே என்று இந்தப் புதுக் கவிகளுடன் ஏட்டில் எழுதிக் கொண்டான்.

அப்பால் ஒரு கோயில் இருந்தது. இவன் கோயிலடிக்குச் சென்றபோது ஒரு பெரிய பெருச்சாளி ஓடிக் கோயிலுக்குள் புகுந்தது. அதைக் கண்ட இவன், எங்கப்பா எவ்வளவு பெரியது என்று எண்ணியவன், இதை எப்படி எழுதுவது என்று சிறிது நேரம் யோசித்து விட்டு உங்கப்பன் கோயில் பெருச்சாளி என்று ஏட்டில் எழுதிக் கொண்டான்.

அடுத்து இருவர் பேசி வாய்த்தர்க்கமிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இவன் அவ்விடம் சென்றபோது, கன்னாபின்னா என்று பேசிக் கொண்டிராதே என்று ஒருவன், மற்றவனை அதட்டினான். அதையும் கன்னா பின்னா என்று எழுதிக் கொண்டு கவி இவ்வளவு போதும் என்று விறகுவெட்டி வீடு திரும்பித் தான் எழுதிவந்த கவிதையை மனைவிக்குப் பின்வருமாறு படித்துக் காட்டினான்.

மண்ணுண்ணி மாப்பிள்ளையே!

காவிறையே, கூவிறையே
உங்கப்பன் கோயில் பெருச்சாளி

கன்னா பின்னா

என்று கவிதையை வாசித்து முடித்தான். பாட்டு நன்றாக அமைந்திருக்கிறது. ஆனால் கவிதை முடிந்த மாதிரியும் தெரியவில்லை. சோழ அரசனைப் பற்றி ஒரு குறிப்புக்கூட இல்லையே இதற்கு என்ன செய்யலாம் என்று அவன் மனைவி நெடு நேரம் யோசித்து தென்னா சோழரங்கப் பெருமானே என்று இறுதியில் எழுதச் செய்து பாடலை முடிவுறச் செய்தாள். தன்னுடைய கற்பனையும் பாடலில் இடம்பெற்றதை இட்டு அவளுக்கு கொள்ளை மகிழ்ச்சி.

மறுநாள் தான் இயற்றிய பாடலை அரச சபைக்குக் கொண்டுபோக முயன்றபோதுதான் புதுக் கவிஞனுக்கு உதறல் எடுத்தது. ஆயினும் பெண்டாட்டி கூறிய தைரியத்தால் கவிதை ஓலையையும் கொண்டு சமாளித்துக் கொண்டு அரச சபைக்குள் வந்து விட்டான். சோழ மன்னன் சிங்காசனத்தில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தான். அமைச்சர்கள் அவரவர்க்குரிய இருக்கைகளில் அமர்ந்திருந்தனர். சேனாதிபதிகள், அதிகாரிகள் என்று சபை நிறைந்து காணப்பட்டது.

கையில் ஓலையுடன் விறகுவெட்டி வெட, வெட என நடுங்கும் நிலையில் காவலர்கள் நிற்கும் பகுதியில் நின்றிருந்தான். அரச சபையில் இருக்கும் அனைவருக்கும் விறகுவெட்டியை நன்கு தெரியும். வீதியில் இவன் விறகு சுமந்து சென்றதை பலரும் பலமுறை பார்த்திருக்கிறார்கள். இவன் ஏன் இப்போது சபைக்குள் வந்திருக்கிறான். கையில் ஓலையும் வைத்திருக்கிறான். சபையிலுள்ள அனைவரது கண்களும் கவிஞரின் முகத்தில் மொய்த்தன. இந்தக் காட்டு மனிதனை வைத்துக் கம்பர் ஒரு நாடகம் நடத்தப் போகிறார் என்று எரிச்சல் கொண்ட புலவர்கள் தங்களுக்குள் இரகசியமாகப் பேசிக் கொண்டனர்.

அரசர் பெருமானே! சபையோர்களே! அந்த மனிதரைச் சுட்டிக்காட்டி இவர் ஒரு கவிஞர். நம் மன்னரைப் பாராட்டிக் கவிதை எழுதி வந்திருக்கிறார். இவர் சார்பாக நான் அதைப் படிக்கிறேன். கவிதையின் பொருள் கூறவேண்டியது சவைப் புலவனாகிய எமது கடன் என்று கூறிவிட்டு ஓலையைப் பின்வருமாறு வாசித்தார்.

மண் உண்ணி மாப்பிள்ளையே,

கா இறையே- கூ இறையே
உங்கப்பன் கோயில் பெருச்சாளி

கர்ணா- பின்னா - தென்னா-

சோழரங்கப் பெருமானே

என்று வாசித்துவிட்டு, அழகான போற்றுதல் என்று பாராட்டிய கவிச்சக்கரவர்த்தி புலவர்களே பாடலுக்குப் பொருள் உரையுங்கள் என்றார்.புலவர்கள் ஓலை கொண்டுவந்த மனிதனையும், கம்பரையும் மாறிமாறிப் பார்த்து ஏதோ இரகசியமாக கதைத்து சிரிக்க
முயன்றார்களேயன்றிப் பொருள் கூறுவார் யாருமில்லை. மீண்டும் பொருள் கூறுங்கள் என்று சொல்லியும் யாரும் பேசாததால் யானும் ஒரு புலவனாதலால் எனக்குத் தெரிந்த அளவில் புலவரின் பாடலுக்குப்
பொருள் கூறுகின்றேன் என்றார் கம்பர்.

மண்உண்ணி மாப்பிள்ளையே. கிருட்ணபகவான் குழந்தையாக இருந்து விளையாடிக்கொண்டு இருந்தபோது மண்ணை வாரி உண்டார். வளர்ப்புத் தாயார் யசோதை ஓடிவந்து வாயைத் திறடா? என்று அதட்டியபோது வாயைத்திறந்து வாய்க்குள் உலகங்கள் தெரியக்காட்டி எல்லோரையும் ஆச்சரியத்துள் மூழ்கச் செய்தார். இத்தகைய கண்ணபரமாத்வாவின் அம்சமாகத் தோன்றி சோழநாட்டை நல்லாட்சி செய்யும் மன்னர் பிரானே வணக்கங்கள். கா இறையே. குடிமக்களாகிய எங்களை எல்லாவிதமான கஷ்டங்களிலும், துன்பங்களில் இருந்தும் காத்து இரட்சிக்கும் மாட்சிமை தங்கிய வேந்தே. கூவிறையே| தூர இடங்களில் அபாயம் வர இருந்தாலும் கூவி அழைத்துத் துணைவரும் என்று நம்பிக்கை தரும் சோழ அரசு என்னும் வல்லமைச் சக்தியே. உங்க அப்பன் கோயில் பெருச்சாளி உங்கள் தந்தை பெரிய மகாவீரர். சிங்கக் கூட்டத்தில் பாய்ந்தடக்கும் யாளியைப்போல எதிரிகளைப் புறங்கண்டு ஓடச்செய்பவர்.கர்ணா- பின்னா சிறந்த வில் வீரரும் உலகப் புகழ்மிக்க கொடையாளியான கர்ணனுக்குப் பின்வந்த யுதிட்டிரரைப் போன்ற பார் போற்றும் வேந்தே தென்னா சோழரங்கப் பெருமானே தென் பாரதத்தில் சோற்றுக்குப் பஞ்சம் வராத சோழப் பெருநிலத்தை ஆளும் வலுபெற்ற மன்னர் பெருந்தகையே வணக்கம் என்று கவிச்சர்க்கரவர்த்தி தன் உரை கூறலை முடித்தார்.

அரசரைப் போற்றும் இவ்வளவு சிறப்புகளும் விறகுவெட்டி எழுதி வந்த பாடலில் இருக்கிறதா? அல்லது நமது கவிச்சக்கரவர்த்தியின் கற்பனையான வர்ணனையா? என்று சபையோர்கள் ஆச்சரியக் கடலில் ஆழ்ந்து கரை ஏற முடியாமல் திண்டாடினார்கள்.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

தமிழ் கேட்க ஆசை

2009-07-11T17:39:00.000-07:00

{கட்டுரைத் தொகுப்பு}

வெளியீடு –பொற்கேணி கிராம அபிவிருத்திச் சங்கம்,

தம்பலகாமம்.

திரு. தம்பலகமம் க. வேலாயுதம் அவர்களின் தமிழ் கேட்க ஆசை என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பை வாசித்த போது, எனக்கு விநோத மஞ்சரி என்ற நூலே ஞாபகத்திற்கு வந்தது. தமிழ் கேட்க ஆசை என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பில் முப்பது கட்டுரைகள் அடங்கியுள்ளன. அன்றைய நிலையில் விநோத மஞ்சரிக் கட்டுரைகள் எவ்வளவு முக்கியமோ, அதேபோன்று இன்றைய காலகட்டத்தில் இவரது கட்டுரைகள் முக்கியமானதும் அவசியமானதுமே. இவரது கட்டுரைகளில் பல இந்த மண்ணின் - இவரது மண், தம்பலகாமம் மண்ணின் வரலாறுகள் கூறப்பட்டிருக்கின்றன. சில கட்டுரைகள் ஆய்வை நோக்கி இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு கட்டுரையும் அதன் தன்மையில் தனித்துவமாகவே இருக்கிறது. திறமையாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

வாசிப்பு ஒருவனை அறிவாளியாக்கும் என்பதற்கு தம்பலகாமம் க. வேலாயுதம் அவர்கள் ஒரு உதாரணம் என்றால் அது மிகையாகாதது மட்டுமல்ல பொய்யுமல்ல. தம்பலகாமம் கிராமம் எத்தகைய வளங்களையுடையது என்பதை அறிந்தவர்கள்தான் அறிவார்கள். கல்வி வசதி குறைந்த, நூல் நிலையங்களோ, நூல் சந்தை அகங்களோ அற்ற அக்கிராமத்தில் (தன் தேடல்மூலம் நூல்களைத்தேடி வாசித்து) வாழ்ந்த க.வேலாயுதம் அவர்கள் அதனூடாக தன் கலை இலக்கிய உணர்வுகளை வெளிக்கொணர்வதில் மற்றவர்களைவிட எந்த வகையிலும் குறைந்தவர் அல்ல என்பதை, தமிழ் கேட்க ஆசை என்ற நூலின் மூலம் நிரூபித்துள்ளார்.

படிக்கவேண்டிய வயதில் நடிப்பில் தடம்பதித்து இசையால் ஈர்க்கப்பட்டு சிறந்த ஆர்மோனியம் வாசிப்பவர் என்ற பெயரைப்பெற்றார். கைவைத்தியத்தையும் முறையே கற்ற சிறந்த வைத்தியரும் கூட. கல்வி என்பது பள்ளிக்குள் மட்டும்தான் என்ற நிலைக்கு அப்பால் கண்டதும் கற்கப் பண்டிதனாவான் என்ற பழமொழிக்கமைய பள்ளியின் படியறியாப் பல அறிஞர்களை நாம் கண்டிருக்கிறோம். இந்த வரிசையில் கண்டதையும் கற்றுப் பண்டிதரானார். தன் மண்ணின் இயற்கை வனப்பில் தன்னையே மறந்து லயித்துவிடுவார். அந்த லயிப்பில் உள்ள உணர்வுகளின் உந்துதலால் பல பாடல்கள் வெளிவந்தன. பத்திரிகை சஞ்சிகைகளில் தன் பேனாவைப் பதித்தார். அந்தக் காலத்திலேயே இந்திய சஞ்சிகையான குமுதத்திற்குக் கதைகள் எழுதிச் சன்மானம் பெற்றுள்ளார் என்றால் அவரின் எழுத்தாற்றலைப்பற்றி நாம்
கூறவேண்டியதில்லை.

ஒரு பத்திரிகை ஊடகவியலாளனாக தன் பணியைச் செய்தபோதும், தன் கிராமத்து மக்களின் பல கஸ்ரங்களை தன் எழுத்தாற்றலால் நிவர்த்தி செய்துள்ளார். தன் கிராமத்தின் மகிமையை - வரலாற்று உண்மைகளை வெளிக்கொணர அவர் தயங்கியதில்லை. பல்வகைப்பட்ட கட்டுரைகளை வீரகேசரிக்கு எழுதியுள்ளார்.

இவரிடத்தில் போற்றவேண்டிய ஒரு சிறப்பு, தான் பிறந்த மண்ணை மறந்தாரிலை. திருக்கோணமலையில் பிறந்து, இந்தியாவில் பெரும் தமிழ்த் தொண்டு செய்த கனகசுந்தரம்பிள்ளை, சரவணமுத்துப்பிள்ளை ஆகிய இருவரும், தம் பெயருக்கு முன்னால் தாம் பிறந்த ஊரான திருக்கோணமலையை குறிப்பது போன்றே இவரும் தம் பெயருக்கு முன்னால் தம்பலகமம் என்பதை எழுத மறந்தாரில்லை.

நீண்டகாலமாகப் பத்திரிகை துறையில் பணியாற்றிய போதும், அவர் உள்ளத்தில் ஒரு குறை - வேதனை இருந்து கொண்டே வந்தது. தான் இதுவரை எழுதிவந்த கட்டுரைகள் வருங்கால சந்ததிக்குக் கிடைக்கும் வகையில் ஒரு ஆவணமாக - நூலாக உருப்பெறவில்லையே என்பதே அது.

தமிழ் கேட்க ஆசை என்ற இக்கட்டுரைத் தொகுப்பு அவரது நீண்டநாளைய கனவை - ஏக்கத்தை நிறைவு செய்துள்ளது. இப்பணியில் முன்னின்று, உழைத்த அவரது ஊர்மக்களான தம்பலகாமம் பொற்கேணி கிராம அபிவிருத்தி சங்கமும் அதன் தலைவருமான திரு.க. திருச் செல்வமும் போற்றப்படவேண்டியவர்களே. அனைவரையும் மனமார வாழ்த்துகின்றேன்.

நன்றி

கலாவினோதன்,

கலைவிருதன்,

கலாபூஷணம்

த.சித்தி அமரசிங்கம்.

கட்டுரைகளை வாசிக்க கீழே சுட்டுங்கள்...

தமிழ் கேட்க ஆசை கட்டுரைத் தொகுப்பு

திருமலை இராஜ்ய மன்னராக்கப்பட்டவரின் பெயர் தனி உண்ணாப்பூபால வன்னிபம்

2009-06-28T14:22:00.000-07:00

ஆதியில் வாயுதேவனால் பறித்து வீசப்பட்ட கைலைமலைச் சிகரங்களில் ஒன்றே திருக்கோணமலை என்பதை வரராமதேவ சோழன் அறிந்தான். இம் மன்னன் முக்கிய கட்டிடப் பொருள்களுடன் சோழநாட்டில் இருந்து திருக்கோணமலை வந்து, தங்கி, சுவாமி மலையில் கோணேஸ்வர ஆலயத்தை அமைத்து வழிபாடு நடைபெற எல்லா ஒழுங்குகளையும் செய்துவிட்டு அரசன் நாடு திரும்பினான். அரசனின் குமாரன் குளக்கோட்டன் தந்தையைப் போல் தானும் சிவாலயங்களை அமைக்க வேண்டும் என்ற மேலான எண்ணமுடையவன்.

பிற்காலம் இளவரசன் கோயிலும், குளமும் அமைத்ததால் இந்த அரசனுக்குக் குளக்கோட்டன் என்று பெயர் வந்திருக்கலாம் என்று சிலர் கருதினாலும், குழந்தைக்கு நெற்றியில் கொம்பு போன்ற சதைத் திணிவு காணப்பட்டதால் தந்தை வரராம தேவசோழன் மகிழ்ந்து குழந்தைக்குக் குளக்கோட்டன் எனப் பெயர் சூட்டியதாகப் புராணம் பின்வருமாறு கூறுகின்றது.

பூமகள் செழிக்கவரு பொற்புறு மகற்கு
வாம நுதன் மீதுல் அவை வாய்த்திடு நலத்தால்
கோமகன் மகிழ்ந்து குளக்கோட்டன் எனவே ஓர்
நாமகரணம் பொலிய நன்கு புனைவித்தான்

திருகோணாசலப்புராணம்.

தந்தை வரராம தேவசோழன் திருமலையில் செய்த திருப்பணியைத் தரிசிக்கத் தனையனான சோழ கங்கன் என்ற குளக்கோட்டன் படைகளுடன் கடல் கடந்து கி.பி. 436ஆம் ஆண்டு திருமலை வந்தான். அடுத்துள்ள தம்பலகாமத்தில் கோணேஸ்வரர் ஆலயம் கலகக் காரர்களால் உடைக்கப்பட்டுக் கிடப்பதாகக் கேள்விப்பட்ட குளக்கோட்டன் அங்கு விரைந்து கோயிலை அவ்விடத்தே சிறக்கக் கட்டி நிர்வகிப்புக்காக ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் வயல் நிலங்களைத் திருத்தி அனுராதபுரத்து அரசியின் தலைமை அமைச்சருடன் விவாக ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டான்.

அவரைக் கொண்டு சதுர் வேதமங்கலத்தில் திருக்குளம் என்ற பெயரில் பெரிய குளத்தையும் அமைப்பித்தான். ஆனாலும் நெற்செய்கை சிறக்க ஒரு சமயம் மழையும் இன்னொரு சமயம் வெயிலும் வேண்டுமே என்ன செய்வது என்று யோசித்துக் கொண்டு வேந்தன் தம்பலகாமத்தில் தங்கி இருந்தான். அதிஷ்டவசமாக அரசனை காண்பதற்காய் அவன் குல குரு வசிட்ட மகாரிஷி அங்கு வந்தார். குருவைக் கண்டு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்த குளக்கோட்டன் அவர் அடிதொழுது நெல் செய்கையாளர் வேண்டும்போது மழை, வெயிலை அருளும் ஒரு சிவ வழிபாட்டு முறையைத் தெரிவுசெய்து தருமாறு வேண்டினான்.

சிவாகமம் முழுவதையும் துருவி ஆராய்ந்த முனிவர், உலகத்தில் மிக அரிதாக அனுஷ்டிக்கப்படும் உருவ அருவ கிரியை வழிபாட்டை அனுஷ்டித்து வந்தால் மழை, வெயிலை வேண்டி பட்டு நேர்ந்து கிரியை ஆராதனை செய்தால் அவை கிடைக்கும் என அரசனுக்குக் கூறினார். இந்த உருவ அருவ வழிபாடே திருத்தம்பலகாமம் ஆதி கோணேஸ்வரர் ஆலயத்தில் நடைபெற்று வருகிறது.

கோயிலுள் நடைபெறும் பூசை, அபிஷேகம், வருடாந்த உற்சவ விழா ஆகியன உமா பங்கரான கோணேஸ்வரருக்கும் பரிவார தெய்வங்களுக்குமான உருவ வழிபாடுகளாகும். கந்தளாய்க் குளத்து அணைக்கட்டில் லட்சக்கணக்கில் பணம் செலவழித்துச் செய்யும் மகாவேள்வி, நெரிஞ்சித் தீவு வேள்வி, தம்பலகாமம் நாயன்மார்திடல் வைரவத்தடியில் குழுமாடு கட்டி நடைபெறும் வேள்விகள், கள்ளிமேட்டு மைதானத்தில் நடைபெறும் பத்தினித்தேவி விழா, மாகமத்தில் நடைபெறும் மூர்க்காம்பிகை விழா ஆகியன உருவ வழிபாடுகளாகும். லட்சுமி நாராயணனுக்கும் காவல் தெய்வங்களுக்கும் ஆண்டுக்கு ஒன்றாக திறந்தவெளி வழிபாட்டு இடங்களில் நடைபெறுவது அருவ வழிபாட்டுச் சுற்று ஆராதனைகளாகும்.

திருமலையில் கோயில் அமைத்த வரராமதேவ சோழன் நோய்வாய்ப்பட்டு வரமுடியாமல் இருந்ததால், திருமலை தம்பலகாமம் கோணேஸ்வரங்களைக் குளக்கோட்டு மன்னரே பார்த்துப் பரிபாலித்து வந்தார். தம்பலகாமம் ஆலயம் உருவ ,அருவ வழிபாடுகள் என இரண்டு வழிபாடுகள் உடையது. ஆகையால் தொழும்பு செய்வோர் தொகை 50 பேர்களுக்கு மேல் இருந்தது. இவர்களுக்கிடையே குறிப்பாக தானம். வரிப்பற்றுத் தொழும்பாளர்களுக்கிடையே பிணக்குகள் ஏற்பட்டு வந்தன. இவர்களின் பிணக்குகளைத் தீர்த்து கோயில் நிர்வாகங்கள் சரியாக நடைபெற திருமலை இராஜ்யம் என்றொரு தர்ம அரசை நிறுவிக் குளக்கோட்டு மன்னர் பாண்டிநாடு சென்று மதிக்குலத்துதித்த பாண்டிய இளவரசனை அழைத்து வந்து திருமலையைத் தலைநகராகக் கொண்டு தாம் நிறுவிய திருமலை ராஜ்ய மன்னராக அரசு கட்டில் ஏற்றி வன்னிமை என்ற சிறப்புப் பட்டத்தையும் ஈந்தார்.

அந்த அரச குமாரனின் இயற்பெயர் தனி உண்ணாப் பூபாலன். குளக்கோட்டு மன்னர் இந்த அரச குமாரனை திருமலை இராஜ்ய மன்னராக அரியணை இருத்தி வழங்கிய சிறப்புப் பட்டம் வன்னிமை எல்லாமாகச் சேர்ந்து திருமலை இராஜ்ய மன்னரின் பெயர் தனி உண்ணாப் பூபால வன்னிபம். இவர் மதிக்குலத்தில் வந்தவர். திருமலை இராஜ்யம் என்ற தர்ம அரசை தனி உண்ணாப் பூபால வன்னிப அரசன் ஆட்சிசெய்தான். ஆலோசனை கூறக் கனக சுந்தரப்பெருமாள் போன்ற தூயோர் இருந்தனர். அரசனுக்குக்கீழ் 32 தலைமைக்காரர்கள் இருந்தனர்.

அரசுக்கு சிறப்பம்சமாக விளங்கும் படையைப் பற்றிக் கோணேஸ்வரர் கல்வெட்டில் செய்தி எதுவும் இல்லை. தொழும்பானர்களுக்கிடையே ஏற்படும் பிணக்குகளைத் தீர்த்து வைக்கும் தர்ம அரசை நிர்வகிக்கும் அரசருக்குப் படைபலமும் தேவையும் இல்லை. இதில் ஒரு புனிதமும் காணப்படுகின்றது. நாடுபிடித்தாள்வதை இலட்சியமாகக் கொண்ட அரச மரபில் வந்தவர் குளக்கோட்டு மன்னர். இதுகாலவரையும் அந்த எண்ணமே இன்றித் தர்மகாரியங்களைச் செய்தாலும் இப்போது திருமலையில் ஒரு அரசைத் தோற்றுவிக்கிறார். அந்த அரசையும் தான் ஆளாமல் மதுரை சென்று மதிக்குலத்தில் உதித்துக் குணச்சிறப்பால் மதி போல் ஒளிவீசும் தனி உண்ணாப்பூபாலனை அழைத்து வந்து வன்னிமை என்று சிறப்புப் பட்டமீந்து அரச கட்டில் ஏற்றி வைக்கின்றார். குளக்கோட்டனின் தர்மசிந்தை என்னே! என்று வியக்க வேண்டி உள்ளது.

இந்த அரச குமாரனை தனி உண்ணாப் பூபாலன் என்று பெயர் குறிப்பிடுகின்றதே அது என்ன? சாதாரண மனிதர்கூட உணவை மறைவில் வைத்துச் சாப்பிடத்தான் விரும்புகிறார்கள். இந்த அரசகுமாரன் பலருடன் பந்தியாக இருந்து சாப்பிடும் மேன்மைக் குணம் உடையவனோ?எனத்தோன்றுகின்றது.

திருமலைக் கோயில், பக்குவநிலை அடைந்த பெரியார்களுக்கு முக்திப்பேறை அருளும் மகா மலைத்தலமாகவும் தம்பலகாமம் கோணேஸ்வரமே மழை, வெயில் மற்றும் பொருள்களை மனிதர்களுக்கு அருளும் தலமாகவும் இருக்கும் என்று நூல்கள் கூறியது போலவே கிரியை ஆராதனைகளுக்கு ஆச்சரியகரமான முறையில் பலன் கிடைத்தும் வருகின்றன. தர்ம சீலரான குளக்கோட்டு மன்னர் ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் வயல் நிலங்களையும், நூற்றுக்கணக்கான தென்னஞ்சோலைகளான வளவுகளையும், தங்க ஆபரணமான பொருள்களையும் தேடி வைத்திராவிடில் மாதம் பல ஆயிரக்கணக்கான ரூபா பெருஞ்செலவுடைய தம்பலகாமம் கோணேஸ்வர ஆலய வழிபாடு முட்டின்றித் தொடர்ந்து நடைபெற முடியாது. ஆலயத்தில் இருந்து ஒரு சிறிய துரும்பை வெளியில் கொண்டு போய்ப் போடுபவரும் வயல் மானியமோ, மாதச் சம்பளமோ பெறுபவராக இருப்பார்.

இப்படி இந்த ஆலயத்தில் அனுஷ்டிக்கப்படும் உருவ அருவ வழிபாடுகளான இரண்டு வழிபாடுகளிலும் தொழும்பு செய்வோர் அதிகமாக உள்ளனர். இவர்களுக்கிடையே ஏற்படும் பிணக்குகளைத் தீர்க்கவே திருமலையைத் தலைமை இடமாகக் கொண்டு திருமலை இராஜ்யம் என்ற தர்ம அரசை நிறுவ வேண்டிய நிலை குளக்கோட்டு மன்னருக்கு ஏற்பட்டது.

இந்த அரசைக்கூடத் தாம் பரிபாலிக்காமல் மதுரை சென்று மதிக்குலத்துதித்த மதியேபோலச் சிறப்புடைய தனி உண்ணாப் பூபாலன் என்ற பாண்டிய இளவரசனை அழைத்து வந்து வன்னிபம் என்ற சிறப்புப் பட்டமீந்து அரசு கட்டில் ஏற்றி வைத்தார் என கோணேசர் கல்வெட்டுக் கூறுகிறது.

திருமலை இராஜ்ய தனி உண்ணாப்பூபால வன்னிமையாகிய அரச பரம்பரை காலப் போக்கில் அருகிக் குறைந்தது. இந்த அரச மரபினரில் சிலர், பிற்காலம் தம்பலகாமம் தெற்கில் வர்ணமேட்டுக்கு அருகில் உள்ள பகுதியில் வாழ்ந்து வந்தனர். அந்த இடம் இன்னும் வன்னிச்சியார் திடல் என்றே அழைக்கப்பட்டு வருகிறது.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

தமிழறிஞர் அமரர் தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

2009-05-24T10:47:00.000-07:00

‘இந்த மண்ணுலகம் இறைவன் படைத்துவைத்த மேடை. இந்த உலகம் என்னும் நாடகமேடையில் மாமனிதர்கள் தோன்றி நடித்து வியத்தகு சாதனைகள் புரிந்து காலத்தால் மறையாத காரியங்கள் பல ஆற்றியுள்ளனர். உண்டு,உடுத்து, உறங்கி, இதுதான் வாழ்க்கை என்று பெரும்பாலானோர் கிடைத்தற்கரிய மனித வாழ்க்கையைப் பாழ் செய்தாலும், கணிசமானவர்கள் தாங்கள் இந்த உலகத்தில் பிறந்ததற்குத் தொண்டாக உலக முன்னேற்றத்துக்கு உகந்த முறையில் கடனாற்ற வேண்டியது நியதியாகும்.’

என தம்பலகாமம் தந்த தமிழறிஞர் அமரர் கனகசபை வேலாயுதனார் தனது ‘இந்திய ஞானிகளின் தெய்வீகச் சிந்தனைகள்’ நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இந்த உலகத்தில் உள்ள அனைத்து உயிருள்ள, உயிரற்ற பொருட்கள் யாவும் பிரம்மத்தின் கூறுகள்தாம். இதனை அவரே பிரமத்தை விளக்குவதற்குப் பல உதாரணங்களைத் தந்து இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் நரேந்திரன் என்னும் சுவாமி விவேகானந்தருக்குச் சொல்லிய’ நானும் பிரம்மம், நீயும் பிரம்மம், இந்தச் சுவர்கூடப் பிரம்மத்தின் ஒரு பகுதிதான் என விளக்குகிறார். தமிழறிஞர் அமரர் கனகசபை வேலாயுதனார் எவ்வளவு பெரிய மேதை என்பதை இவரது நூல்களை வாசிப்பவர்கள் உணர்ந்து கொள்வார்கள்.

தமிழறிஞர் அமரர் கனகசபை வேலாயுதனார் தம்பலகாமம் தந்த பெரும் பொக்கிசம். அவர் இவ்வுலகில் தொண்னூற்றிரண்டு ஆண்டுகள் வாழ்ந்து தமிழ்த் தொண்டாற்றியவர். ஏந்த நேரமும் கொடுப்பில் ஒரு குமிண்சிரிப்புக் குடிகொண்டிருக்கும். இறக்கும் வரை இலக்கியங்களைக் கற்பதிலும், ஆக்குவதிலும் தம் வாழ்நாட்களைப் பயனுடையதாக ஆக்கியவர்.

நமது சமுதாயம் அறிஞர்கள் உயிருடன் இருக்கும்போது போற்ற மறந்து விடுகிறது. முதுமை பொல்லாதது. அந்த முதுமையிலும் இளைஞானாக எழுதிக் கொண்டிருந்தவர். அழகன் முருகன் கையிலுள்ள வேலாயுதம் ஆன்மாக்களுக்கு அருள்பாலிக்கும் அற்புதமான ஆயுதம். தம்பலகாமம் தந்த தமிழறிஞர் அமரர் கனகசபை வேலாயுதம் தமிழை எழுதிக்காக்கும் வேலாயுதம். அவரது புகழை அவரது மகன் கவிஞர் வே.தங்கராசா அவர்கள் ’மகன் தந்தைக்காற்றும் உதவி, இவன்தந்தை என்னோற்றான் கொல்’ என்பதற்கேற்ப செயற்பட்டு அவரது ஆக்கங்களை வெளிக் கொணர்ந்து காட்டுகிறார்.

தமிழறிஞர் அமரர் கனகசபை வேலாயுதனாரின் இழப்பு தமிழ்கூறும் நல்லுலகினுக்குப் பேரிழப்பாகும். பிறப்பு என்று ஒன்றிருந்தால் இறப்பும் இருக்கும். இந்த நியதியை யாராலும வையகத்தில் மாற்றமுடியாது. நாம் சட்டையை மாற்றுவதுபோல். இந்த ஆத்மா கட்டையை மாற்றிக் கொள்கிறது அவ்வளவுதான். ஆன்னாரின் ஆக்கங்களை வெளிக்கொண்டு வருவதுதான் அவருக்கு ஆற்றும் தொண்டாகும். அவர் என்றென்றும் தமிழ்கூறும் நல்லுலகத்தில் வாழ்வார். அன்னரின் ஆத்மசாந்திக்காய் இறையைப் பிரார்த்திக்கும் இவன் -

கேணிப்பித்தன் ச.அருளானந்தம்.

பிரபல எழுத்தாளர் தம்பலகாமம் க.வேலாயுதம் இயற்கை எய்தினார்

2009-05-23T07:00:00.000-07:00

(பெரிதாக்கிப் பார்க்க படத்தில் அழுத்தவும்)

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

துயர்பகிர்வு

2009-05-19T19:19:00.000-07:00

திருகோணமலை மாவட்டத்தின் மூத்த எழுத்தாளரும், வீரகேசரிப் பத்திரிகையில் 50 வருடங்களுக்கு மேலாக நிருபராக அனைவரும் பாராட்டும் வகையில் கடமையாற்றியவருமான . தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம் அவர்கள் 19.05.2009 செவ்வாய்க்கிழமை இன்று அதிகாலை காலம் ஆனார்.

இவ் அறிவித்தலை உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கின்றோம்.

http://www.adhikaalai.com/index.php?option=com_content&task=view&id=14504〈=ta&Itemid=164

தம்பலகாமம்

2009-05-16T00:08:00.000-07:00

இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு மேலாகச் சிவவழிபாடு நடைபெற்று வரும் தெய்வீகச் சிறப்பு உள்ளதால், ஊர் பெயருக்கு முன்னால் திரு என்ற சிறப்பும் சேர்ந்து திருத்தம்பலகாமம் என்று அழைக்கப்பட்டு வருகின்றது.

மிகுந்த அருள் சிறப்புடைய மகாதலங்களுக்கே ஸ்தல புராணம் இருக்கின்றது. திருத்தம்பலகாமம் கோணேஸ்வரர் ஆலயத்துக்கு ஸ்தலபுராணம் இருப்பதுடன் தம்பலகாமம் ஊருக்கும் புராணம் இருக்கிறது.

திருக்கோணமலைக் கோணேஸ்வரத்தின் ஸ்தல புராணமான திருக்கோணேசலப்புராணமே தம்பலகாமம் கோணேஸ்வரத்தின் புராணமாகவும் இருக்கிறது. இப்புராணம் திருக்கோணமலை நகரச் சிறப்பு, கோணேஸ்வரம் திருக்கோணமலைக்கு வந்த விபரங்கள், கோணேஸ்வரத்தின் தெய்வீக அருள் சிறப்பு போன்றவைகளைக் கூறுகிறது. அத்துடன் திருக்கோணாசலப் புராணம் தம்பை நகர்ப்படலம் என்ற அதிகாரத்தில் தம்பை நகரின் வளச்சிறப்பு, தம்பலகாமம் ஆதி கோணேஸ்வரத்தின் அருள் சிறப்பு, வழிபாட்டுமுறை போன்றவைகளை விபரமாகக் கூறுகிறது.

ஆகவே திருக்கோணமலை, தம்பலகாமம் கோணேஸ்வரங்கள் இரண்டுக்கும் பொதுவான ஸ்தல புராணம் திருக்கோணேசலப் புராணம் என்பது தெரிய வருகிறது. கோணேஸ்வரம் பற்றிய நூல்கள் தம்பலகாமத்தை தம்பை நகர் என்றே கூறுகின்றது. திருக்கோணேசலப்புராணம் தம்பை நகர்ப்படலத்திலுள்ள ஒரு பாடல் பின்வருமாறு:-

கரிய குவளைத் தளிர் மேய்ந்து
கடைவாய் குதட்டித் தேன் ஒழுக
எருமை கிடந்து மூச்செறியும்

எழிலார் தம்பை வளநாட்டில்

இப்பாடல் தம்பை நகர்ப் பிரதேசத்திலுள்ள நீர்வள, நிலவளச் சிறப்பைப் பற்றிக் கூறுகின்றது. இப்பாடல் குறிப்பிடும், நில, நீர்வளம் தற்போதைய தம்பலகாமத்தை ஒத்ததாக உள்ளதால் பழைய தம்பை நகரின் தெற்குப் பகுதி என்று தம்பலகாமத்தைக் கூறலாம்.

தம்பை நகரின் நகரப் பகுதி எங்கே? என்றுதான் தேடவேண்டி உள்ளது. இலங்கையின் கிழக்குப் பிரதேசத்தில் கப்பல் துறைக்கடலைக் கடல் துறையாகக் கொண்டு இலங்கையின் சரித்திர தொடக்க காலத்துக்கு முன், தம்பை நகர் பெரிய வணிக நகராக இருந்தது.

மனித வாழ்க்கையில் பொருள் வகிக்கும் முக்கியம் கருதிப் பெரியோர்கள் அறிவுரைக்கேற்ப தம்பை நகர்த் தமிழ் வாலிபர்கள் தங்கள் கடல் துறையான கப்பல் துறைக்கடலில் இருந்து மரக்கலங்களின் வழியாக தாம் வங்கப் பெருங்கடலைக் கடந்து வேறு நாடுகளுக்குச் சென்று பொருளீட்டி வந்தனர்.

தென்பாரதத்தில் நடந்த புறநானூறு சம்பவங்கள் இங்கும் இடம்பெற்றன என அறியக் கிடக்கின்றது. இப்படித் தமிழ்ச் சைவர்களின் வாழ்விடமான தம்பை நகரில் கலகங்கள் ஏற்பட்டு உயிர் இழப்புக்கள் அதிகரித்து வந்ததால் பலர்

அங்கு வாழ முடியாத சூழ்நிலை ஏற்படவே வேறு இடங்களுக்கு குடிபெயர்ந்தனர் எனினும் ஒரு பிரிவு மக்கள் தங்கள் பிரதேசத்தை விட்டுப்போக மனமில்லாமல் தெற்குப் பகுதிக்கு வந்து வடக்கே பால்துறைக் கடல்வரை உள்ள தாழ்ந்த பிரதேசத்திலுள்ள திடல்களில் குடியேறி வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

இதுவே இன்றைய தம்பலகாமம் என்று கூறப்படுகின்றது. ஊர்ப்பேர்கள் திடல்கள் என்று இருப்பதும் இதற்குச் சான்றுபகர்கிறது. நெல்வயல்களுக்குள் கால்மைலுக்குக் குறைந்த இடைவெளியில் சங்கிலித் தொடர்போல் இருபத்திநான்கு சிறு ஊர்கள் வலமாக, வளையமாகக் காணப்படுகின்றன.

இந்த ஊர்களில் தமிழ் உழவர்கள் தொடர்ந்து வாழ்ந்து வருகின்றனர். இவர்களிடம் சுதேசவைத்தியக்கலையும், நாடகம், நாட்டியம், வாய்ப்பாடு போன்ற சங்கீதக் கலைகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து வளர்ந்தோங்கி வந்தன.

மாரி காலங்களில் பெரும் சத்தமாகக் கத்தும் தவளைகளின் ஒலியுடன், சுற்றி இருக்கும் ஊர்களில் கூத்துப் பழக்கும் கொட்டகைகளில் இருந்து எழும் மிருதங்கங்களின் ஒலியும் சேர்ந்து ஒலிக்கும்.

வேர் பிடுங்கி குளிசை தயாரிக்கும் பரியாரிமாரும், வயல்களில் நெல் விளைவிக்கும் உழவர்களும் கால்களில் சலங்கையணிந்து அரங்கேற்றும் மேடைகளில் ஜல் ஜல் என்று தாளந்தீர்ந்து நடித்துப் பார்வையாளர்களை மகிழ்விப்பார்கள்.

மருந்தீந்து பிணியகற்றும் பரியாரிமார்கள் சிறந்த புகழ்பெற்ற
பெற்றோர்கள் இட்ட இயற்பெயர் மறைந்து பாத்திரப் பெயருடன்
வாழ்ந்தனர், இன்னும் வாழ்பவர் பலருளர்.

சினிமா வந்தது. அரச உதவியுடன் ஆங்கில வைத்தியம் வந்தது. செழித்து வளர்ந்தோங்கி வந்த இரு கலைகளும் அருகி மறைந்தன. பிரிட்டிஷ் ஆட்சி இருக்கும் வரையும் கிண்ணியாவில் வசித்த மகாத்தாஜியார் என்ற கனவான் தம்பலகாமம் அருகிலுள்ள கடலை அரசிடம் இருந்து குத்தகையாகப் பெற்று கடலுக்குக் காவல் போட்டு பலமுறை முத்துக் குளிப்பை நடத்தினார்.

இந்தக் கடலின் மேற்புறம் முத்துக் குளிப்பையொட்டி முத்து நகர் என்ற பெயருடன் ஒரு நகர் தோன்றி வளர்ந்து வந்தது. தம்பலகாமம் வடக்கில் கடலருகே உள்ள நெல்வயலுள் முத்துச் சிப்பிகளைக் கொண்டு குவித்து அறுத்து முத்தெடுத்து விட்டுச் சிப்பிகள் உயர்ந்த ஊரான இடம் கடலருகே சிப்பித்திடல் என்ற காரணப் பெயருடன் இன்றும் உள்ளது. தம்பலகாமத்திலுள்ள வயல்வெளிகளில் செந்நெல் அமோகமாக விளைந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள செல்வந்தர்கள் ரூபா நோட்டுத்தாளை எடுத்து வந்து தம்பலகமத்தில் மாதக்கணக்கில் தங்கி தரகர்களை வைத்து நெல் வாங்கி மூட்டைகளாகச் சேர்த்துக் கடல் வழியாகவும் ரயில் மூலமாகவும் யாழ்ப்பாணம் கொண்டு போவார்கள். முத்துக் குளிக்கும் காலங்களிலும், நெல்வயல்களில் அறுவடை நடைபெறும் காலங்களிலும் நாட்டின் பல பாகங்களிலும் இருந்து பல்லாயிரம் தொழிலாளர்களும் வந்து கூடுவார்கள்.

தம்பலகமப் பற்றிலுள்ள கிண்ணியா, ஆலங்கேணி, உப்பாறு, முனையிற்சேனை, நெடுந்தீவு, குறிஞ்சாக்கேணி, காக்காமுனை, சூரன்கல், கந்தளாய் போன்ற ஊர்களுக்குத் தம்பலகமம் தலைமை தாங்கித் தொழில் ஈந்து வருவதால் தம்பலகமத்தை தாய் ஊரென்றும் அருகிலுள்ள ஏனைய ஊர்களைச் சேயூர்கள் என்றும் அழைப்பது
வழக்கமாகும்.

மேற்படி சேயூர்களில் ஒரு பத்திரம் எழுதுவதானால் திருத்தம்பலகாமப் பற்றைச்சேர்ந்த கிண்ணியா, ஆலங்கேணி, கந்தளாய் என்று எழுதுவதே வழக்கமாகும்.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

My Beautiful Village Thampalakamam

கண்தழையே கந்தளாய் ஆனது

2009-05-15T00:58:00.000-07:00

பண்டையில் திருமலை இராஜ்யத்தை ஆட்சி செய்த வன்னி அரசர்கள் ஆளும் வசதி கருதித் திருக்கோணமலைப் பிரதேசத்தை மூன்று பற்றுக்களாகப் பிரித்தனர்.

மாவட்டத்தின் மத்திய பற்றின் தலைமை இடமான தம்பலகமத்துக்குத் தெற்கே பதினான்கு மைல் தூரத்தில் கந்தளாய் ஊர் அமைந்துள்ளது. இந்த ஊருக்கு பண்டைக்காலத்தில் சதுர்வேத மங்கலம் என்ற பெயர் இருந்தது. நான்மறை ஓதும் வேதியர்கள் வாழ்ந்து வந்ததால் இந்தப் பெயர் காரணப்பெயராக வந்ததாக அறிய முடிகிறது. இந்த ஊரில் பெரிய குளம் ஒன்றை அமைப்பதாக அநுராதபுர அரசி ஆடக சௌந்தரியுடன் விவாக ஒப்பந்தம் செய்து கொண்ட குளக்கோட்டு மன்னர், அரசியின் துணையுடன் இங்கு கட்டிய பெரிய குளத்துக்குத் திருக்குளம் என்ற பெயரே வழக்கில் இருந்து வந்தது.

பிற்காலம் அநுராதபுரத்தில் இருந்து அரசோச்சிய புவனேயகயவாகு என்னும் மன்னன் சமணனாக மதம்மாறி திரிசங்கபோதி என்ற மற்றுமோர் நாமத்தை பெற்றான் என்று திருக்கோணாசலப் புராணம் கூறுகின்றது.

இவ்வேந்தன் சைவ ஆலயங்களை இடித்தழிக்கும் நோக்கில் படைகளுடன் காட்டு வழியே சதுர்வேதமங்கலத்தை நோக்கி வந்தபோது, அவனது தீய எண்ணத்துக்கு தெய்வ தண்டனையாக திடீரென அவன் கண்கள் பார்வை குன்றி குருடாகியது.

மன்னனும் படைகளும் ஆறாத்துயரத்தில் ஆழ்ந்து அவ்விடத்திலேயே கூடாரமிட்டுத் தங்கினர். கவலையில் மூழ்கிக்கிடந்த அரசனின் கனவில் ஒரு முதியவர் தோன்றி உன் தீய எண்ணத்துக்குத் தகுந்த தண்டனை பெற்றாய் ஆயினும் இறைவனைத் துதித்து தர்மசீலனான குளக்கோட்டன் அமைத்த நன்னீர்க் குளத்தில் தீர்த்தமாடினால் உன் துயர் அகலும் என்று கூறி மறைந்தார்.

அப்பெரியாரின் கூற்றுக்கமைய பக்திப்பரவசம் அடைந்த அரசன் திருக்குளத்தில் தீர்த்தமாடிய போது அதிசயிக்கத்தக்க விதமாகக் கெட்டுப்போன கண்பார்வை மீண்டும் ஒளிவீசி பிரகாசித்தது.

கெட்டுப்போன கண் தழைத்த காரணத்தால் திருக்குளம் என்று வழக்கில் இருந்த பெயர் மறைந்து கண்தழை என்ற காரணப்பெயரே வழங்கலாயிற்று.

அடுத்துள்ள சதுர்வேத மங்கலம் என்ற பெயரும் மறைந்து, கண் தழை என்ற பெயரே ஊருக்கும், குளத்துக்கும் வழங்கப்பட லாயிற்று. இப்பெயரே காலப்போக்கில் திரிந்து கந்தளாய் என்று அழைக்கப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது.

நோக்கு கண் விளங்கக் கண்ட

நுவலரும் கயத்துக்கன்பால்
தேக்கு கண்டழையாமென்னச்

சிறந்ததோர் நாமம் நாட்டிக்
கோக்குல திலகனாய குளக்

கோட்டு மன்னன் செய்த
பாக்கியம் விழுமிதென்னா

வியந்தனன் பரிந்து மன்னோ.

(திருக்கோணேஸ்வர புராணம்)

பிரமாண்டமான நீர்த்தேக்க அணைக்கட்டின் இருபுறங்களிலும் பாலை, வீரை, தேக்கு, முதிரை போன்ற மரங்கள் வானுயர வளர்ந்து அணைக்கட்டை அழகு செய்தன. அணைக்கட்டின் உச்சியில் நின்று பள்ளத்தாக்கைப் போல் தெரியும் கந்தளாய் என்ற ஊரைப் பார்த்தால் ஊரில் நெடிந்துயர்ந்து நிற்கும் தென்னைமர உச்சியில் காலைவைத்து விடலாம் போல் தோன்றும்.

இன்று இது போன்ற அரிய பல சரித்திரங்கள் மாற்றப்பட்டுவிட்டன. அணைக்கட்டோரங்களில் நின்று அழகு செய்த வான் தருக்கள் வெட்டி அழிக்கப்பட்டுள்ளன.

பழைமையில் இந்தப்பகுதியில் இன்னொரு தெய்வீகச்சிறப்பும் காணப்பட்டது. அணைக்கட்டுக்கு பாதுகாப்பாக குளக்கோட்டனின் வேண்டுதலுக்கமையவே, நாராயண மூர்த்தியால் அணைக்கட்டோரம் விநாயகர் ஆலயம் ஒன்று பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

இக்குளத்திலிருந்து குதித்தோடி வரும் பேராறு படிப்படியாக உள்ள கற்பாறைகளில் விழுந்து சலசலத்த ஓசையுடன் ஆலயத்தை வலமாக வளைந்து அஞ்சலி செய்து செல்வது பார்க்கப் பரவசமூட்டுவதாக இருக்கும்.

ஆற்றோரம் எங்கும் பலா மரங்கள் காய்களைச் சுமந்து கொண்டு நிற்கும் காட்சி மனதிற்கு உவகை ஊட்டுவதாக இருக்கும்.

இத்தகைய அழகுமிகு இயற்கைக்காட்சிகள் இன்றில்லை. ஆலயத்தை சுற்றிவளைத்து ஓடிய ஆற்றின் கிழக்குப் பகுதியைத் தூர்த்து குடியிருப்புக்களை உண்டாக்கிவிட்டார்கள். ஒரு காலத்தில் இந்த பழம் ஊரில் வேதம் ஓதும் மறையோர்கள் வாழ்ந்ததும் அதன் காரணமாக சதுர்வேத மங்கலம் என்ற காரணப்பெயர் இருந்ததும் அடியோடு மாறிவிட்டது. நாடு சுதந்திரமடைந்த பின் துரித வளர்ச்சி அடைந்து கந்தளாய்ப் பட்டினம் என்ற பெயரே நிலை கொண்டுள்ளது.

1986 இல் கந்தளாய் நீர்த்தேக்கம் உடைத்துக்கொண்ட போது நாராயணமூர்த்தியால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட அணைக்கட்டு விநாயகர் ஆலயம் முற்றாக அழிக்கப்பட்டாலும் சைவப்பெருமக்கள் ஆலயத்தைத் திரும்பக்கட்டி இருப்பது பாராட்டுக்குரியதாகும்.

கந்தளாய் நீர்தேக்கத்தை அமைத்தவன் இரண்டாம் அக்கிரபோதி என்று இலங்கைச் சரித்திரம் கூறுகிறது. ஆனால் இம்மன்னனுக்கு முன்முப்பத்திமூன்று வருடம் ஆட்சிசெய்த முதலாம் அக்கிரபோதி மின்னேரியாக் குளத்தைக் கந்தளாயுடன் இணைக்க ஒரு கால்வாயையும் வெட்டினான் எனச் சரித்திரம் முன்னுக்குப்பின் முரணாகக் குறிப்பிடுகிறது.

கந்தளாய்க் குளம் இருந்தபடியால் தானே முதலாம் அக்கிரபோதி கால்வாய் வெட்டி வந்தான் என்றும் ஆகிறது. முதலாம் அக்கிரபோதி கந்தளாய்க்கு கால்வாய் வெட்டி வந்தான் என்ற சரித்திரத்தின் கூற்று முதலாம் அக்கிரபோதியின் ஆட்சிக்கு முன்பும் கந்தளாயில் குளம் இருக்கிறது என்பதை ருசுப்படுத்துவதாக உள்ளது.

திருமலை இராஜ்ஜியத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்த சதுர்வேத மங்கலத்தை இன்றைய கந்தளாயை தென்னிலங்கை வேந்தன் ஒருவன் வென்றான். அவன் வென்றரசன் என்றே அழைக்கப்பட்டான்.

ஏற்கனவே இருந்த கந்தளாய் குளத்தின் கிழக்குப்புற அணைக்கட்டுடன் தானும் ஒரு குளத்தை அமைத்தான் இவன். அந்தக்குளம் வென்றரசன் குளம் என்று இன்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

அணைக்கட்டின் உச்சியில் நின்று குளத்தின் நீர்ப்பரப்பைப் பார்த்தால் கடல்போலவும், கட்டின் அடிவாரத்தில் நின்று அணையின் உச்சியை நோக்கினால் கட்டு பெரிய மலை போலவும் தெரியக்கூடியதாகக் குளம் பிரமாண்டமானதாக அமைக்கப்பட்டதெனக் காவியம் கூறுகிறது.

இந்தக்குளத்தின் அணைக்கட்டை முதல்முதலாக பார்ப்பவர்கள் வியப்பிலாழாமல் இருக்கமுடியாது. இயந்திர சாதனங்கள் அற்ற அந்தக்காலத்தில் இப்படி ஒரு பிரமாண்டமான அணையை அமைக்க இலட்சக்கணக்கான சனங்கள் தினந்தோறும் வேலை செய்தாலும் பல்லாயிரம் வருஷங்களாவது செல்லுமே என்ற எண்ணம் எவருக்கும் வரவே செய்யும் .

இந்த அணைக்கட்டில் தம்பலகாமம் ஆதிகோணேஸ்வரத்தின் சுற்று ஆராதனைகளாக வேள்வி, பொங்கல், மடை போன்ற வழிபாடுகள் பல இலட்சம் ரூபா செலவில் வருடந்தோறும் நடைபெறுவது வழக்கம்.

இந்தக்குளத்து வேள்வி ஆராதனைகளிலும், தம்பலகாமம் ஆதிகோணேஸ்வரர் ஆலயத்திலும் ஊழியம் புரிந்து கோயிலால் மாதச்சம்பளம், வயல்மானியம் பெறும் நாற்பத்தைந்துக்கும் மேற்பட்ட தொழும்பாளர் குடும்பங்கள் திருக்கோணமலை மாவட்டம் முழுவதும் பரந்து வாழ்ந்துவருகின்றனர்.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

http://www.adhikaalai.com/index.php?option=com_content&task=view&id=10588&Itemid=9

திருக்கோணமலையின் தெய்வீகச் சிறப்பு

2009-05-14T23:56:00.000-07:00

இந்த நில உலகத்தில் உச்சமான உயரத்தில் சிவபிரான் உமாதேவியோடு உறையும் மகா மலைத்தலம் கைலாயம். கடலின் மேல் மட்டத்தில்
இருந்து 22028 அடி உயரத்தில் இமய மலையின் உச்சியில் பார்வதி சமேதரரான சிவபெருமான எழுந்தருளி உள்ள கைலாய மலை உள்ளதென வரலாறு கூறுகின்றது.இறைவன் ஆதிசேடன், வாயுதேவன் இவர்களின் பலப்பரீட்சை காரணமாக கைலாய மலையின் சிகரங்களில் ஒன்றை இலங்கையின் வட கடலில் விழச் செய்து தென் கைலையாகிய திருக்கோணமலை என்ற திருப்பதியை உருவாக்கித் தந்தான் எனப் பக்திபூர்வமாகச் சைவ மக்கள் நினைவு கூருகின்றனர்.

திருக்கோணமலைத் தலத்தின் தெய்வீகப் பெருமையை ஒரு பிராமணன் மூலம் அறிந்து வரராம சோழன் வந்து கோயில் கட்டினான் எனத் திருக்கோணாசலப் புராணம் பின்வருமாறு கூறுகின்றது. அந்தணன் கூற்றைக் கேட்டு அகமகிழ்ந்துவகை கொண்டு முந்தையோர் எறிந்த வெற்பில் மொய்க் கதிர்குலத்து வேந்தன் மந்திரமனைய பொற்றோள் வரராம சோழ மன்னன் வந்திங்கு கோயில் கட்டும் திருப்பணி செய்யலானான். வரராம தேவசோழர் திருமலை வரும்படலம், திருப்பணி செய்படலம் என்று திருக்கோணாசலப் புராணத்தில் நூற்றுக்கணக்கான செய்யுள்களைக் கொண்ட இரண்டு அதிகாரங்கள் இருந்தும் திருமலைக் கோணேஸ்வரர் ஆலயத்தை வரராம தேவ சோழன் கட்டியதாக இன்றுவரை யாரும் கூறவில்லை. காரணமென்ன? வரராமதேவ சோழன் கோயிலைக் கட்டி வழிபாட்டு ஒழுங்குகளைச் செய்ததுடன், அவர் பெயர் மறைந்து விட்டது.

தந்தையைப் போல் தானும் ஒரு பெரிய சிவாலயம் அமைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை கொண்டிருந்த இளவரசன், தந்தை திருமலையில் செய்யும் திருப்பணி வேலைகளைப் பார்த்து மகிழ்ந்திருந்த வேளை, தம்பலகமத்தில் ஒரு பெரிய ஆலயம் அழிந்து கொண்டிருப்பதைக் கேள்வியுற்ற குளக்கோட்டன், உடனே படைகளுடன் அங்கு விரைந்து கோயிலைப் புதுப்பித்துக் கட்டினான். கோயில் தயாரிப்புக்கென ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் வயல்நிலங்களைத் திருத்தினான். இந்த வயல்வெளிக்கு நீர்பாய்ச்சக் கந்தளாய்க் குளத்தையும் அமைத்தான் ஆயினும் நெற்செய்கை சிறக்க ஒரு சமயம் மழையும் இன்னொரு சமயம் வெயிலும் வேண்டுமே என்ன செய்வது? என்று குளக்கோட்டன் யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். அச்சமயம் வந்த குரு வசிட்ட மகரிஷியிடம் மழை, வெயிலைக்கோரிப் பெறக்கூடிய வழிபாட்டு முறையை தெரிவு செய்து தருமாறு வேண்டினான். ரிஷி சிவாகமம் முழுவதையும் துருவி ஆராய்ந்து உருவ - அருவக் கிரியை வழிபாட்டைச் செய்யுமாறு அருளினார். இந்த வழிபாடு இரு பிரிவாகக் கோயிலிலும் வெளியிலும் செய்ய வேண்டிய கிரியைகளை உடையது. வரராம தேவ சோழன் திருமலையில் கோணேஸ்வரத்தை அமைத்ததுடன், நின்று விட்டதைப்போல் அல்லாமல் தனையனான குளக்கோட்டன் தம்பலகமத்தில் கோயில் பராபரிப்புக்காக வயல் திருத்துதல், குளம் அமைத்தல் என்று தொடர்ந்து தர்ம நீர்ப்பாசனப் பணி புரிந்ததால், இளவரசன் குளக்கோட்டனின் பெயர் மிகப் பிரசித்தம் அடைந்திருந்தது.

கோணேஸ்வரர் ஆலயத்துக்குப் பறங்கியரால் ஏற்படப் போகும் தீர்க்க தரிசன உரையைக் கூறவந்தவர், முன்னே வரராமன் மூட்டும் திருப்பணியை என்று தந்தை வரராம தேவ சோழன் நூற்றுக்கணக்கான செய்யுள்களில் இரு படலங்களில் உள்ள திருப்பணியைக் கூறாது, பிரசித்தமான பெயர் உடைய தனையன் குளக்கோட்டன் பெயரில் முன்னே குளக்கோட்டன் மூட்டும் திருப்பணியை என்று கூறியிருக்கலாம் என்றே எண்ண வேண்டி உள்ளது.

கோயிலைப் பறங்கியர் அழித்தால், பிறகு கோணேஸ்வர வழிபாடு என்ன முறையில் நடைபெறும் என்ற கேள்வி அந்தக் காலத்திலேயே எழுந்தபோது.......

மாந்தளிர் போல் மேனி உடைப்பறங்கி வந்து
மாகோணைப் பதியழிக்க வரும் அந்நாளில்
லேந்த தென்பாலக் கழனி மலை ஒன்று உண்டாங்
கீசனுக்கு ஆலயம் அமைத்துப் பின்பு

(கோணேசர் கல்வெட்டு)

என்று கூறும் கோணேசர் கல்வெட்டு, பின் இலங்கையை ஆளப்போகும் அரசுகளைப் பற்றிக் கூறிவிட்டு கழனி மலையில் கோணேஸ்வரரின் உருவைக் கொண்டு வந்து வைத்துப் பூசித்துக் கொண்டு இருக்கும்போது:

வணங்குமரன் பூசை முன் போல் நடக்கும் காலம்
மகாவிலங்கைப் பதியாளும் வாலசிங்கன்
இணங்கும் நவ ரெத்தினத்தால் பொன்னால் முத்தால்
இறைவனுக்கு ஆலயமங்கியற்றும் காலம்
சுணங்கலில்லை மானிடர்க்குத் துக்கமில்லைச்
சொல்லரிய போகமெல்லாம் தூய்த்து வாழ்வார்.

(கோணேசர் கல்வெட்டு)

என்கிறது. இந்த வாலசிங்கன் என்ற அரசன், உக்கிரசேன சிங்கனுக்கும், மாருதப்புரவீக வல்லிக்கும் மகனாக உதித்த வாலசிங்கன் பராய வயதை அடைந்து மதுரை நாட்டரசன் மகள் சமதூதியை மணந்து, கண்டியை அடுத்துள்ள செங்கடக நாட்டு மன்னனாக முடி சூடிக் கொண்டதும் ஜெய துங்கவரராச சிங்கன் என்ற சிறப்புப் பட்டத்தைப் பெற்றான்.

உக்கிரசேன சிங்கன் உதவிய சிறுவனான
மைக்கிடு களிற்றுத்தானை வரராச சிங்கமன்னன்
மிக்க சீர் இலங்கை நாட்டில் விரி கதிர்ப்பரிதியோச்சிப்
புக்கமன்றவர்கள் போற்றப் பொருவிலா தரசு செய்தான்

(திருக்கோணாசலப் புராணம் தம்பைநகர்ப் படலம்)

திருமலைக் கோணேஸ்வரர் ஆலயத்தை 1624ஆம் ஆண்டு இந்து மக்களின் சித்திரை வருடப்பிறப்பன்று இடித்து அழிப்பதெனப் பறங்கியர் தளபதி கொனட்டாண்டீசா திட்டமிட்டு இருந்தான். பிரஸ்தாபக் கல்வெட்டுப் பாடல்கள்களில் கூறி இருந்ததுபோல், கோயில் முக்கியஸ்தர்கள் தங்கள் உயிர்களைப் பணயம் வைத்து, இடிபட இருக்கும் கோயிலுக்குள் ஒரு இரவு புகுந்து, தாங்கள் வணங்கி வந்த கோணேஸ்வரரின் திரு உருவை எடுத்துக் கொண்டு, இரவிரவாக காட்டுவழியே தெற்கு நோக்கி ஓடித் தம்பலகமம் மேற்கு மலைத்தொடரில் உள்ள கழனி மலைச் சிகரத்தைக் கண்டு பிடித்து, அதில் கோணேஸ்வரப் பெருமானின் திருவுருவை வைத்துப் பூசித்து வந்தனர். அடர்ந்த மலைக்காட்டில் சுவாமிக்கு நைவேத்தியம் வைக்க அரிசி இல்லாமல் அந்த மலைக் காட்டிலுள்ள ஒரு வகைக் கிழங்கைப் பிடுங்கி அவித்துச் சுவாமிக்கு நைவேத்தியம் வைத்துத் தாங்களும் உண்டனர்.

அந்தக் காட்டுக்கிழங்கு, கோணா மலைக் கிழங்கு என்ற காரணப் பெயரைப் பெற்றது. சுவாமியின் உருவை வைத்துப் பூசித்த மலைச்சிகரம் சுவாமி மலை என்றே அழைக்கப்படுகின்றது. இந்த மலை அடிவாரம் வரை பெரும்பான்மையினர் குடியேறி வாழ்வதாக தெரிகிறது. இந்து மக்களின் வழிபாட்டுக்குரிய சுவாமிமலைப் பகுதியின் மிகுதியை மீட்டெடுக்க வழி இல்லாது இருப்பது வருந்துவதற்குரியது. திட்டமிட்டபடியே பறங்கியர்கள் 1624 ஆம் ஆண்டு திருமலைக் கோணேஸ்வரர் ஆலயத்தை இடித்து அழித்தார்கள். தம்பலகமத்தில் குளக்கோட்டனால் கட்டப்பட்ட கோணேஸ்வரர் ஆலயத்தையும் சமூகவிரோதிகள் அழித்தார்கள். திருக்கோணமலை மாவட்டத்தில் இருந்து கோணேஸ்வரர் வழிபாடு அருகி மறைந்து விடுமோ என்ற நிலை ஏற்பட்ட காலப்பகுதியில் செங்கடக நாட்டு மன்னர் ஜெயதுங்க வரராசசிங்க மன்னன் கனவில், கோணேஸ்வரப் பெருமான் தோன்றி இட்ட ஆணைக்கமைய, அம்மன்னனால் தம்பலகமம் கோயில் குடியிருப்பில் இருக்கும் ஆதி கோணேஸ்வரர் ஆலயம் நானூறு வருடங்களுக்கு முன் கட்டப்பட்டது என்று ஸ்தல புராணம் பின்வருமாறு கூறுகின்றது.

கன்னல வேலி வரம்படுத்த கழனி சூழ்த்த தம்பைநக
ரென்னும் நாட்டில் இலங்கு மணிப் பொன்னாலயமும்
சொன்ன முறையிற்றான மைத்துத் தூய பூசை தேர்ந்திருந்தாள்
மன்னவ நீ செய்கென அருளி மறைந்தான் கோணமலை நாதன்

(திருக்கோணாசல புராணம் - தம்பை நகர்ப்படலம்)

குளக்கோட்டு மன்னர் உருவ, அருவ வழிபாடாக கோயில் பூசை வழிபாடுகள் நடைபெறச் செய்திருந்தது போலவே ஆலயம் அமைத்த ஜெயதுங்க வரராச சிங்கன் தொழும்பு முறையை நிரைப்படுத்தி முன் போலவே கிரியை வழிபாடுகள் நடைபெறச் செய்தான். திருக்கோணமலைக் கோணேஸ்வரர் ஒரு முறை பறங்கியரால் அழிக்கப்பட்டது. தம்பலகமத்தில் எழுப்பப்பட்ட கோணேஸ்வரம் இரு முறை அழிந்து மீண்டும் கட்டப்பட்டுள்ளது. அழித்தாலும் அழியாத ஒரு தெய்வீகச் சிறப்பு காணப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

ஒன்றினையழிக்க ஒன்று தோன்றிய அற்புதத்தால்
இன்றைய உலகில் கோணைப்பதிகங்களுக்குவுமையுண்டோ
மான்கன்றினைக் கரத்தில் ஏந்தும் கடவுளின் கருணை வேண்டிவ்
சென்று போய்க் கோணைநாதன் சேவடி போற்றல் செய்வோம்

(திருச்சிற்றம்பலம்)

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

கலங்குகின்றேன்.....

2009-05-14T09:53:00.000-07:00

மண்டையைப் போட்டுடைத்து

மனத்தினில் கருத்துச் சேர்த்து

விண்டிட நினைத்த நல்ல

இலக்கிய முயற்சி எல்லாம்

பண்டைய எனது வீட்டில்

பத்திரமாக வைத் தேன்

கண் தழைக் குளத்து வெள்ளம்

கவர்ந்தெங்கோ சென்ற தம்மா

கடலெனப் பெருகி வந்த

கந்தளாய் உடைப்பு வெள்ளம்

அடவிகள் மற்றும்

அனைத்தையும் கடந்து வந்து

உடமைகள் வீட்டுச் சாமான்

ஒவ்வொன்றாய்க் கவர்ந்ததோடு

பெட்டியில் எழுதி வைத்த

பிரதிகள் அனைத்தும் நாசம்

பூட்டிய அலுமாரிக்குள்

புகுந்த அப் பொல்லா வெள்ளம்

கட்டுரை கவிதை நல்ல

கதைகளைச் சிதைத்ததோடு

விட்டதா? அதனைச் சாய்த்து

வெளியிலே இழுத்தெறிந்து

நட்டங்கள் செய்த நாளை

நான் எண்ணிக் கலங்குகின்றேன்

வெள்ளத்தின் கொடுமை நீங்கி

வெறிச் சோடிக்கிடந்த ஊரில்

கள்ளர்கள் புகுந்து செய்த

கஷ்டங்கள் ஒன்றிரண்டா?

வள்ளலாய் வாழ்ந்த மக்கள்

வறுமையில் கிடந்துழல

அமைதியைக் குலைத்தார் அந்தோ!

08.02.1987 நன்றி சிந்தாமணி வாரஇதழ்

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

நீதியும் அநீதியும்....

2009-05-04T13:55:00.000-07:00

{நன்றி admirableindia.com}

பகல், இரவு, வெயில், மழை, நீதி, அநீதி, இன்பம், துன்பம் என இந்த உலகம் எல்லா விதங்களிலும் இரு விதமான நிலையிலேயே இயங்கி வருகிறது. இயற்கையின் இந்த இரு நிலைகளும் கால மாற்றத்தாலும் மாற்ற மடையாத உறுதியான நிலையிலேயே இருந்து வருகின்றன. ஆயினும் மனித வாழ்க்கையின் மேம்பாடு கருதி மேலோர்கள் அநீதி அருகி நீதி மேலோங்க வேண்டும் என்று பண்டு தொட்டு இன்றுவரை முயற்சித்தும், குரல் கொடுத்தும் வந்துள்ளனர்.

சான்றோர்களின் இந்த நன்முயற்சி வெற்றிபெறாமல் போனதுடன் நீதி, அநீதி போன்ற பண்புகள் மனித சமுதாயத்தில் இன்றும் அப்படியே நிலைத்திருப்பதையே காணமுடிகிறது. குறிப்பாகத் தர்ம யுகம் என்று கருதப்படுகின்ற துவாரக யுகத்தின் கடைசிப்பகுதியில் பாண்டவ பத்தினியான திரௌபதை அரச சபைக்கு அழைக்கப்பட்டு அப்பெண் அணிந்திருந்த உடையை அகற்றி மானபங்கம் செய்ய முயன்ற கொடுமை நடைபெற்றதாக மகாபாரதம் கூறுகிறது.

பண்டையத் தமிழ் மன்னர்கள் தங்கள் ஆட்சியில் நீதி பிழைத்ததால் தங்கள் உயிரையே ஈர்ந்து செங்கோலை நிமிர்த்தும் சிறப்புடன் நல்லாட்சி புரிந்துள்ளனர். குறிப்பாகக் கண்ணகி வழக்கில் தன் தவறு உணர்ந்ததும் ‘ஆரியப்படைகளைப் புறங்கண்ட மாவீரனான’ பாண்டிய மன்னன் நெடுஞ்செழியன் “கோவலன் கள்வன் அல்லன்! யானே கள்வன்’’ என்று அரற்றி சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த நிலையிலேயே உயிர் துறந்து நீதியை நிலைநாட்டினான் எனச் சிலப்பதிகாரம் சிறப்பித்துக் கூறுகிறது. ஒருவர் விரும்பியவுடன் இறப்பதென்பது நடக்கக் கூடிய காரியமல்ல. இது செயற்கரிய செயலாகும்.

பசுக்கன்றின் உயிர் நீங்க, தன் மகனைக் கொன்று நீதி காத்தான் சோழ மன்னன். ஒரு புறாவை காப்பாற்றுவதற்காக, அதை உணவாகக் கொள்ள ஓடோடியும் வந்த வேடனுக்கு, தன் சரீரம் முழுவதையும் அரிந்து ஈர்ந்து அந்தப் புறாவுக்கு கடைசிவரை காப்பளித்து, தனது தர்ம சிந்தனையை நிலை நாட்டினான் சிபி என்ற சூரியகுல வேந்தன். இதைப்போலவே தர்மம் நியாயம் போன்ற நன்நெறிகளுக்காகப் பண்டைய மன்னர்கள் செயற்கரிய தியாகங்களைப் புரிந்துள்ளனர். ஆயினும் அறமே போற்றும் அரச மரபுகளைக் கொண்ட தமிழ் நாட்டு வரலாற்றில் ஒரு களங்கமாக பெண் கொலைபுரிந்த நன்னன் என்னும் பெயர் பூண்ட குறுநில மன்னனின் கொடுங்கோன்மையைச் சங்க நூலான குறுந்தொகை பின்வருமாறு எடுத்துச் சொல்கிறது.

மண்ணிய சென்ற ஒண்ணுதல் அரிவை
புனல் தரு பசுங்காய் தின்றதன் தப்பற்கு
ஒன்பதிற் றொன்பது களிற்றொடு அவள் நிறை
பொன் செய் பாவை கொடுப்பவும் கொள்ளான்
பெண் கொலை புரிந்த நன்னன் போல
வரையா நிரையத்துச் செலீ இயரோ?

- குறுந்தொகை -

நன்னன் என்ற பெயருள்ள குறுநில மன்னனின் தோட்டத்தில் இருந்து பசும் காய் ஒன்றை வெள்ளம் அடித்து வெளியே கொண்டு வந்தது. அங்கு நீராட வந்த பெண் ஒருத்தி அந்தக்காயை எடுத்துத்தின்று விட்டாள். அதைக் கேள்வியுற்ற நன்னன் கோபமுற்று அப்பெண்ணுக்குக் கொலைத்தண்டனை விதித்தான். தன் பெண்ணுக்கு நேரவிருக்கும் உயிர் ஆபத்தை அறிந்து ஓடோடி வந்து அந்தச் சிற்றரசனின் காலில் விழுந்து பணிந்து தன் பெண்ணின் எடைக்குச் சமனான தங்கத்தால் செய்த பாவையும் எண்பத்தொரு யானைகளையும் காணிக்கையாகத் தருகிறேன் என்று மன்றாடியும் அந்தக் கொடுங்கோலன் இரங்காது அந்த அபலைப் பெண்ணைக் கொன்று தன் முரட்டுக் கோபத்தை ஆற்றிக் கொண்டான் என்பது நீதி தவறாத தமிழ் மன்னர்களின் ஆட்சிக்கு என்றும் மாறாத கறையாகவே அமைந்துள்ளது.

நெறி தவறும் வேந்தர்களைக் கடிந்து திருத்தத் தயங்காத புலவர்களுடைய தமிழ் நாட்டில் பரணர் என்ற புலவர்பெருந்தகை இக்கொடுமை செய்த நன்னனை “மீளா நரகம் சேர்வானாக” என்று திட்டிப் பழிக்கிறார்.மனித குலத்தின் நலன் கருதிச் சான்றோர்கள் எவ்வளவு முயன்றாலும் தீமை, அநீதி என்ற கொடும் செயல்கள் காலமாற்றத்தினால் கூட அழிந்தொழியாமல் அந்தக் காலத்திலும் இந்தக் காலத்திலும் சிரஞ்சீவித் தன்மையுடன் வருவது மனித சமுதாயத்திற்குள்ள சாபக் கேடாகும்.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

புலவரின் மனஅங்கலாய்ப்பு

2009-03-24T12:55:00.000-07:00

உலகில் பல கோடி மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். இந்தத் தொகையான மக்கள் தொழில் செய்து ஊதியம் பெற்று உயிர் வாழவும் உலகில் பல விதமான தொழில்கள் இருக்கின்றன் ஆயினும் சிலர் உலகில் உள்ள எல்லாவற்றிலும் கல்வியே சிறந்த தென்று ஆராய்ந்து அறிந்து கல்வியை கசடறத் துறைபோகக் கற்று பாண்டித்தியம் எய்தி ஆற்றல் மிக்க கவிவாணர்களாக அழகும் அறிவுமிக்க கவிதைகள் புனைந்து மனித குலத்தை நெறிப்படுத்தும் பெரும்தொண்டு புரிந்து வருகின்றனர். மானிட சமூதாயத்தின் சீலமான நல்வாழ்வுக்காக தங்கள் முழுக்காலத்தையும் செலவிட்டு வரும் படித்த மேதைகளான புலவர் பெருமக்கள் தங்கள் வாழ்வைக் கழிக்கும் நோக்கில் பொருள் தேடுவதென்பது இயலாத காரியம்.

அப்படி புலவர்கள் உழைக்கும் நிர்ப்பந்தம் நேர்ந்தால் சமூதாயத்தின் நலனுக்காகவும் மகிழ்ச்சிக்காகவும் சிந்தித்து நல்ல பொருள் சேர்ந்த பாடல்களை எழுதவும் முடியாது. புலவர் பெருமக்களும் பொது சனங்களை மகிழ்விக்கும் நாடக நாட்டிய நடிகர்களைப் போன்ற கலைஞர்களேயாகும். புலவர் பெருமக்கள் மனித குலத்தின் மேம்பாட்டுக்காக ஆற்றிவரும் தொண்டுகளை நன்கறிந்த பழம் தமிழ் வேந்தர்கள் இந்த நன் மக்களை தம்மைப் போல் சரிசமமாக மதித்துப் போற்றியதுடன் அவர்களது சிறப்பு மிக்க கவிதைகளுக்கு பொற்காசுகளை வாரி, வாரி வழங்கி பொருளாதார
கஷ்டம் ஏற்படாமல் மகிழ்ச்சியாக வாழ வழிசெய்து வந்தனர்.

மன்னர் ஆட்சியின் மறைவுக்குப் பின் சமூதாயத்தில் கற்றறிவும், கருணையும் மிகுந்த பெரும் செல்வந்தர்கள் இப் புலவர் பெருமக்களை மன்னன் மதித்தது போல் கௌரவித்துச் சன்மானங்கள் வழங்கி போஷித்து வந்தனர். காலப்போக்கில் பொருள் குவிக்கும் பேராசையால் மனித சமூதாயத்தில் இருந்து வந்து வள்ளல் தன்மை என்னும் நல்ல பண்பு குறைந்து போனது. இதன் காரணமாக மன்னர்களாலும் வள்ளல்களாலும் பாராட்டி உற்சாகமூட்டி வளர்க்கப்பட்ட கற்றறிந்த புலவர்கள் பசி, பட்டினியால் வாடி நலிந்தனர்.

இந்த வகையில் கல்வியே சிறந்ததென்று எண்ணித் தங்கள் வாழ்வைக் கழிப்பதற்கென வேறு எந்தத் தொழிலையும் கற்காமல் கல்வியை கசடறக்கற்ற பொற்களந்தை படிக்காசுத் தம்பிரான் என்னும் புலவர் பெருந்தகை ஆதரிப்பார் அற்று வறுமை அரக்கனின் கோரப் பற்களுள் சிக்கி மனம் வருந்தி பின்வருமாறு கூறுகின்றார்.

களைக்கூத்தாடுதல், செப்பிடு வித்தை செய்தல், மோகவித்தை செய்தல் போன்று உலகில் எத்தனையோ தொழில்கள் இருக்கும் போது அவைகளையெல்லாம் ஒதுக்கித்தள்ளி விட்டுக் கல்விதான் மேன்மை உடையது என்று எண்ணிய மூடமனமே! இந்த தமிழில் ஆசை வைத்துக் கற்றாயே. இந்த தமிழ்க் கவிதைச் சுவையில் உனக்கு யார் பொருள் தந்து ஆதரிக்கப் போகிறார்கள் நீயும் உன்னைப் போன்ற புலவர் கூட்டமும் பட்டினி கிடந்து சாவதைத் தவிர வேறு வழியே இல்லை. இனியேனும் தமிழ் மொழியை அமிர்தம் என்றெண்ணும் வரட்டுத் தனத்தைக் கைவிட்டு விபசாரம் செய்யும் மாதருக்கு தூது சென்றாவது உன் வறுமைப் பேயை ஓட்ட வழி பார் என்று தமிழ் மொழியை உயிராக மதித்துப் போற்றி கற்ற அப்பெரியார் ஆதரிப்பாரற்று வறுமை சூழ்ந்து வருவதால் அமிர்தம் எனச் சுவைத்துக் கற்ற தனது தாய் மொழியான தமிழைச் சனியன் என்று எண்ணும் அளவுக்கு விரக்தி தோன்றியுள்ளதை எண்ணும் போது வேதனை தருவதாக உள்ளது.

அடகெடுவாய் பல
தொழில்கள் இருக்கக் கல்வி
அதிகமென்று கற்று விட்டோ
மறிவில்லாமல்
திடமுன் மோகனமாடக்
கழைக்கூத்தாடச்
செப்பிடு வித்தைகளாடத்
தெரிந்தோமில்லை
தடமுலை வேசையராகப்
பிறந்தோமில்லை
சனியான தமிழை
விட்டுத்தையலார் தம்
இடமிருந்து தூது சென்று
பிழைத்தோமில்லை
என் ஜென்மம் எடுத்துலகில்
இருக்கின்றோமே

(படிக்காசுத் தம்பிரான் புலவர்)

என்று அப்புலவர் பெருந்தகை இரங்குதலைக் காணும் போது நம் இதயம் வேதனையில் ஆழ்கின்றது. நம் தமிழ் சமூதாயத்தில் கற்றவர்கள் பெருக வேண்டும். கவிவாணவர்களுக்கு வாரி வழங்கும் தானவான்கள் தொகை அதிகரிக்க வேண்டும் என்று இறைவனிடம் இறைஞ்சுவோமாக. புலவர் இராமச்சந்திரக் கவிராயர் கூறுகின்றார் கல்லாத மூடனைக் கல்விமான் என்று பாராட்டினேன். காட்டுமிராண்டியை நாட்டை ஆளும் அரசனாவாய் என்று புகழ்ந்து போற்றினேன். பொல்லாத கெடுமதியுடைய ஒருவனை நான் நல்லாய் என்றேன். போர்முனையை என்றும் அறியாத ஒரு கோழையை ஆண்புலி போன்ற வீரபராக்கிரமன் என்று பாராட்டினேன். சூம்பிய புயமுடைய ஒருவனை மற்போரில் வல்லவன் என்றேன். ஈயாத லோபியை நான் வாய் கூசாமல் வள்ளல் என்று போற்றினேன். இப்படி ஒருவனிடம் இல்லாத பெருமைகளைச் சொன்னதால் உனக்கு ஒன்றும் தரமாட்டேன் போ என்று என்னை விரட்டினான். நான் செய்த தவறுகளை எண்ணி இப்போது வருந்துகிறேன் என்று பல கொடாக் கண்டர்களிடம் போய் பாட்டிசைத்து வெறுங்கையுடன் திரும்பிய இராமச்சந்திர கவிராயர் பின்வரும் பாடல் மூலம் தன் கசப்பான அனுபவத்தைக் கூறுகிறார்.

கல்லாத ஒருவனை நான்
கற்றோனென்றேன்
காடெறியும் மறவனை
நாடாள்வாய்யென்றேன்
பொல்லாத ஒருவனை நான்
நல்லாய் என்றேன்
போர்முகத்தை அறியானைப்
புலியே யென்றேன்
மல்லாகும் புயமென்றேன்
சும்பற்றோளை
வழங்காத கையானை
வள்ளலென்றேன்
இல்லாத சொன்னனுனக்கில்லை
யென்றான்
ஏங்குகிறேனென் குற்றத்தை
எண்ணி எண்ணி.....

(இராமச்சந்திர கவிராயர்)

புலவர் இரட்டையர் தம் அனுபவத்தைக் கூறுகின்றபோது ஆடும் தெய்வமான இறைவனை மத்திஸ்தத்துக்கு அழைக்கிறார். அவர் சொல்கிறார் தென்புலியூரில் அமர்ந்து அருள் பாலிக்கும் இறைவா மகாலட்சுமி போன்ற அழகுவாய்ந்த பெண்ணை சிங்காரித்து மேலும் அழகுறச் செய்தாலும் அவள் கணவன் இரண்டு கண்களும் பார்வை இழந்த குருடனாக இருந்தால் அந்தப் பெண்ணின் வனப்பால் யாது பயன்-அதுபோல் கல்லாத மூடரிடம் சொற்சுவை, பொருட்சுவை மிகுந்த பாடல்களைப் பாடுவதில் யாது பயன் என்று எண்ணி மனம் நொந்த புலவர்களில் பெரும்பாலர் இனி அற்ப மனிதர்களை ஏற்றிப் பாடுவதில்லை. மகா தேவனான இறைவனைப் பாடுவதில் தான் ஆன்ம திருப்தியுண்டு என்று எண்ணி மனம் தேறி அந்தப்பரம் பொருளைப் போற்றிப் பாக்களைச் சொரியலானார்கள்.

மூடர் முன்னே பாடேன்
மொழித்தாலறிவானே
ஏடெடுத்த தென்புலியூர்
அம்பலவ ஆடகப்பொருளே
செந்திருவைப் போலணங்கை
சிங்காரித்தென்ன பயன்
அந்தகனே நாயகனானால்..........

(புலவர் இரட்டையர்)

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

பண்புள்ள ஆடவர் பழக்கத்தால் மாதர்க்கு பழுதொன்றுமில்லை..

2009-03-23T20:54:00.000-07:00

ஆண்கிளி :

காய்ச்சலால் நான் இங்கு படுத்திருக்க
கதிர் கொய்ய வயலுக்குப் போயிருந்தாய்
வாச்சது சந்தர்ப்பம் என்று மகிழ்ந்து
மாற்றானின் உறவில் மயங்கினாய் போ

பெண்கிளி :

என்ன புதிர்போட்டுப் பேசுகிறீர் அன்பே
ஏற்குமோ இத்துயர் வார்த்தையெல்லாம்
என்னைச் சிறுமையாய் ஏசிட உங்கட்கு
எவர் செய்த போதனை கூறிடுங்கள்.

ஆண்கிளி :

அந்தக் கிளியின் பெண் வந்து என்னிடம்
அறிவித்தாள் உங்கள் லீலைகளை.
சொந்தம் இனி இல்லை இங்கே வராமல்
தூர எங்கேயேனும் சென்று விடு

பெண்கிளி :

கதிர் கொய்யும் போதெந்தன்

கண்ணிலே முள்பட்டு
கலங்கித் தவித்த வேளையிலே
உதவிக் கோடிவந்து உபகாரம் செய்த
உத்தமரைப் பழி கூறலாமோ?

ஆண்கிளி :

அன்புள்ள என் மனைக் கிழத்தியே நீ என்
சஞ்சல மனதைப் போக்கி விட்டாய்.
பண்புள்ள ஆடவர் பழக்கத்தால் மாதர்க்குப்
பழுதொன்றும் வாராதென்று உணர்த்தி விட்டாய்.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

தர்மம் தலை காக்கும்

2009-03-21T23:25:00.000-07:00

பெண்கோழி

நெஞ்சடைக்கக் கொக்கரித்து
நீங்கள் இடும் கூச்சலினால்
பஞ்சணைபோல் கூடுதனில்
படுத்துறங்கும் என் துயிலைக்
கொஞ்சமேனும் நோக்காது
குழப்புகிறீர் என் துரையே.

சேவல்

அஞ்சுகமே! என்னுடைய
அழகான பெண் மயிலே!
மிஞ்சி ஒளி வீசி வரும்
வெய்யோன் வரவுதனை,
வஞ்சனை எதுவுமின்றி
மாந்தர்க் குணர்த்துகிறேன்.

கோழி

கடமை கடமை என்று
கத்துகிறீர் கண்ணாளா!
மடமையால் மானிடர்கள்
மறந்துநம் உதவிகளை,
கடையர் போல் நமைக்கொன்று
கறிசமைத்து உண்பவர்காண்.

சேவல்

அவர் அவர் செய்வதற்கு
அதன் பலனைக் காண்பார்கள்.
கவனமாய் நம் கடமை
கழித்து விட்டால் கண்மணியே,
தவம்வேறு ஏன் நமக்குத்
தர்மம் தலை காக்கும்........

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

நெஞ்சு நோகாத நாட்களில்லை......

2009-03-16T17:38:00.000-07:00

காலனை உதைத்த முக்கண் கடவுளின் குமாரனான

வேலனின் பெயரை வைத்தால் விடிவெனக்குண்டென் றெண்ணிச்

சீலத்தில் சிறந்த பெற்றோர் சிந்தித்துப் பெயரிட்டார்கள்

வேலையும் கிடைக்கவில்லை, விடிவையும் கண்டேனில்லை

கற்றது தமிழ்தான் கொஞ்சம் கசடறக் கற்றேனில்லை

மற்றுள்ள மொழிகளை மனமொன்றிப் படிக்கவில்லை

உற்றவோர் அறிவுத்தரம் ஒன்றுக்கும் போதாதாக

வற்றிய நிலையில் புத்தி மளுக்கமே என்னில் மிஞ்சும்

கதை,கவி எழுதவென்று கற்பனை உலகுள் சென்றால்

சிதைவுறும் மேகக் கூட்டம் திக்கொன்றாய்த் திரிதல் போல

உதவாத கற்பனைகள் , உருப்படா யோசனைகள்

விதவிதமாய்த் தோன்றும் விரக்தியே மனதில் சூழும்

வேலனென்றழைக்கப் பெற்றோர் விரும்பிய குறிக்கோள் என்ன?

உலகியல் வாழ்வில் சிக்கி உணர்வினில் ஆசை சேர்த்து

சிலகாலம் வாழ்ந்திறக்கும் சிறுமையில் மயங்காதே யென்று

புலப்படத் தெய்வப்பெயரை பொருத்தம் என்றெண்ணிணாரோ?

பெற்றோரின் வழிகாட்டலைப் பேதையேன் உணர்ந்திடாமல்

கற்றலால் இறைவன் தாளைக் கருத்தினில் பதிந்திடாத

குற்றமும் குறைவுமுள்ள குறுகிய மனத்தோனாக

நிற்றலை நினைத்து நெஞ்சு நோகாத நாட்களில்லை.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

அத்தான் என்றழைத்தால் என்ன குறைந்துவிடும்....?

2009-03-14T21:54:00.000-07:00

கன்னம் குழிய முறுவலித்துக்

காண்போர் நெஞ்சு கிறுகிறுக்க

மின்னலிடையில் கை கோர்த்து

மிடுக்காய் நிற்கும் தேன்மொழியே

பின்னல் சடையும் கதை பேசும்

பெரிய விழியும் உடைய என்

இன்பப் புதையல் போன்றவளே

எனக்கோர் முத்தம்தாராயோ

பந்தம் சிறிதுமில்லாமல்

பதுமைபோல நின்றிடுமென்

ஏந்திளையே என்ன குறை

இழைத்தேன் என்றியம்பிவிடு

காந்தள்க் கரத்தைப்பற்றிடவா?

கன்னம் சிவக்க தந்திடவா?

சாந்தம் தவழும் உன் முகத்தைச்

சற்றே திருப்பு என்பக்கம்

பட்டுப்புடவை சரசரக்க

பருவச் செழிப்பில் அழகொளிரும்

கிட்ட நெருங்கும் உன் வரவால்

கிளர்ச்சி தோன்றும் என்னிடத்தில்

வட்ட நிலவு வதனத்தில்

வளைந்து தோன்றும் புருவங்களுள்

சிட்டுக் குருவிக் கருவிழிகள்

செய்யும் விசமச்செயலென்ன?

முத்துக் கோர்வைப் பல்வரிசை

முழுவதும் தெரியச்சிரித்திடுமென்

அத்தை மகளே உனை அடைய

அனேக காலம் காத்திருந்தேன்

புத்தம் புதிய பட்டுடையில்

பொலிவுற்றிலங்கும் பூங்கொடியே

அத்தான் என்று ஒரு வார்த்தை

அழைத்தால் என்ன குறைந்துவிடும் ?

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

மூத்த எழுத்தாளர் தம்பலகாமம் க.வேலாயுதம் பொன்னாடை போர்த்திக் கௌரவிப்பு...

2009-03-14T00:21:00.000-07:00

தம்பலகாமம் குளக்கோட்டன் வித்தியாலயத்தில் அமைந்துள்ள அருள்மிகு ஞான விநாயகர் ஆலயத்தில் பொங்கல்விழா மிகச்சிறப்பாக நடைபெற்றது.

வித்தியாலய அதிபர் திரு.கே.சந்திரகுலசிங்கம் விழாவுக்குத் தலைமை வகித்தார். இலண்டனில் புலம்பெயர்ந்து வாழும் திரு.க.ஜெயசீலன் அவர்களின் நிதியுதவியில் கோயில் மண்டபம் கட்டிமுடிக்கப்பட்டதை முன்னிட்டு இப்பொங்கல் விழா நிகழ்வுகள் இடம் பெற்றன.

வீரகேசரி பத்திரிகையில் தம்பலகாமம் நிருபராகக் கடமையாற்றியவரும், திருகோணமலை மாவட்டத்தின் மூத்த எழுத்தாளருமாகிய தம்பலகாமம் க.வேலாயுதம் இவ்விழாவில்வைத்து பொன்னாடை போர்த்திக் கௌரவிக்கப்பட்டார். 91 அகவையைத் தாண்டும் அவரின் தமிழ்த் தொண்டு அளப்பெரியது. தம்பலகாமத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டு அவர் எழுதிய ‘இரங்க நாயகியின் காதலன்’ என்னும் சரித்திர நாவலும், 'தமிழ்கேட்க ஆசை' என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பம், அவர்வாழ்க்கை வரலாற்றை விரித்துரைக்கும் 'தம்பலகாமம் க.வேலாயுதம்' என்ற நூலும் இதுவரை வெளிவந்துள்ளன. அவர் எழுதிய 'இந்திய ஞானிகளின் தெய்வீகச் சிந்தனைகள்' என்ற ஆய்வு நூல் மிகவிரைவில் வெளியிடப்படவுள்ளது.

இலண்டனில் புலம் பெயர்ந்து வாழும் திரு.க.ஜெயசீலன் அவர்களின் அன்பளிப்பில் கவிஞருக்கு பொற்கிளி வழங்கிக் கௌரவிக்கப்பட்டது.

விசித்திரமான தேவலோகம்!

2009-03-13T15:18:00.000-07:00

இக்கதையை விஸ்வாமித்திரர் இராமாயணத்தில் குலமுறை கிளர்த்தும் படலத்தில் இராம இலட்சுமணர்களுக்குக் கூறுகிறார். இதனால் தொடர் முயற்சிகளுக்குப் பகீரத முயற்சி என்றும் கங்கைக்குப் பகீரதி என்றும் காரணப் பெயர்கள் வந்தன.

இந்திர பதவி அடைய போட்டா போட்டி!

நாம் வாழும் இந்த மண்ணுலகம் மட்டும் தான் உள்ளதா? அல்லது வேறு உலகங்களும் உண்டா? இவ்வாறு நாம் எண்ண முடியாதபடி தெய்வப் புலமைத் திருவள்ளுவர், அருள் இல்லார்க்கு அவ்வுலகமில்லை என்று இன்னொரு உலகையும் அறிமுகப்படுத்தி வைக்கின்றார். தம்மைப்போல் உணவுண்டு வாழாமல் அருளைக் கொண்டு வாழும் அவ்வுலகம் தான் தேவருலகமான பொன்னுலகம் என்று தெரியவருகிறது. இந்தப் பொன்னுலகம் நாம் வாழும் இந்த மண்ணுலகுக்கு வித்தியாசமானதாக, விசித்திர நடைமுறைகளைக் கொண்டதாக இருக்கின்றமை தெரிகின்றது.

குறிப்பாக, முப்பது நாட்களைக் கொண்ட பன்னிரெண்டு மாதங்கள் முன்னூற்றி அறுபது நாள். மனிதர்களுக்கு ஒரு வருடம் மனிதர்களுக்கு இந்த ஒரு வருடம் தேவர்களுக்கு ஒரு நாள். இந்த முறையில் கணக்கிட்டு நூறு தேவவருடங்களே சொர்க்க, மத்திய பூலோகம், பாதாளம் என்னும், மூன்று லோகங்களில் அதிபதியாகிய தேவராஜனின் பதவிக்காலம், நூறு தேவ வருடங்கள் சென்றதின் பின் பதவியில் இருந்த இந்திரன் தேசு குன்றி மறைய, தபோ பலத்துடன் புதிய இந்திரன் தேவர் உலக அரசுகட்டில் ஏறுவான் இந்திர பதவிக்கு உரித்தான உபயோகப் பொருள்களான ஏவும் இலக்கை நிர்மூலமாக்கும் மகா சக்தி வாய்ந்த வச்சிராயுதம் ஐராவதம் என்ற வெள்ளை யானை, உய்ச்சிரவம் என்ற வெள்ளைக் குதிரை, ஊர்வசி, மேனகை, திலோத்தமை ரம்பை போன்ற ஆடல் அணங்குகள், கேட்டவைகளை நல்கும் கற்பகதரு காமதேனு மற்றும் இந்திர தேவனுக்குரிய போகப் பொருட்கள் அனைத்தும் புதிய இந்திரனிடம் வந்து சேரும்.

இப்படி நூறு தேவ ஆண்டுகள் சென்று பழைய இந்திரன் கழிந்து புதிய தேவ அரசன் ஆட்சிக்கு வருவது மரபாக இருந்தாலும் இந்திரர்களின் மனைவி இந்திராணி என்றும் இளமை குன்றாமல் பேரெழில் மங்கையாய் பதவிக்கு வரும் புதிய இந்திரர்களுக்கு மனைவியாக இருக்கும் நியதி உடையவள் என்றும் கூறப்படுகிறது. புலோமிசை என்று அமரர் உலகம் புகழ்ந்து பேசும் இந்திராணியால் எழுந்த விளைவுகளை மகாபாரதம் எடுத்துக் கூறுகிறது. திரிலோகாதிபதியான தேவராஜன் நூறுதேவ வருடங்கள் ஆட்சி செய்து மறைய தபோபலம் மிக்க புதிய இந்திரன் ஆட்சிக்கு வருவது தான் நேரான முறை. இவ்வித நேரான வழியில் வரும் இந்திரர்களுக்கே இந்திராணி மனைவியாக இருந்து வந்தாள். இந்த நேரிய வழியை விட இந்திர பதவியை அடைய இன்னொரு குறுக்கு வழியையும் சாஸ்திரங்கள் குறிப்பிட்டிருந்தன.

நூறு முறை எதிர்க்கும் வீரர்களையெல்லாம் தோற்கடித்து அவர்களிடம் திறைப்பொருள் வாங்கி நூறு அஸ்வமேதயாகங்களைக் குறையின்றி நிறைவு செய்யும் வீரனை யாகபலன் இந்திர பதவியில் இருத்தும் என சாஸ்திரங்கள் கூறியுள்ளன. அஸ்வமேதயாகம் செய்பவர் தன் வீர பராக்கிரமங்களை ஒரு பட்டயத்தில் எழுதி யாகக்குதிரையின் கழுத்தில் தொங்க விட்டு இக்குதிரையைப் பிடித்துக் கட்டிச் சமராட விருப்பமுள்ளவர் குதிரையைப் பிடித்துக் கட்டலாம் என்று சவாலான வாக்கியங்கள் பட்டயத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கும் இப்படியான வீரவசனங்கள் கொண்ட பட்டயத்தினைக் கழுத்தில் கட்டிக்கொண்டு தன் விருப்பத்துக்கு செல்லும் யாகக் குதிரையை யாராவது பிடித்துக் கட்டினால் அவருக்கும் குதிரையுடன் வரும் சைன்யத்துக்கும் பெரும் போர் மூளும். அவரைத் தோற்கடித்து திறைப் பொருள் பெற்றே யாகக்குதிரையும் சைனியமும் மேலே செல்லும்.

இப்படி பாரத வேந்தர்களை , வீரர்களை நூறு முறை தோல்வியுறச் செய்து நூறு அஸ்வமேதயாகங்களை விக்கினம் இன்றிச் செய்து முடிக்கும் பலன் பழைய இந்திரனை நீக்கி விட்டு இந்திரபதவியில் இருத்தும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. பாரத தேச சூரியகுல, சந்திர குல வேந்தர் பெரும் பிரயத்தனங்களுடன் தொண்ணூறுயாகங்கள் கூடச் செய்துள்ளனர். நூறு யாகங்களைச் செய்ய யாராலும் முடியவில்லை இந்த யாக அனுஷ்டிப்பு இந்திர பதவியை எதிர் நோக்குவதாக இருப்பதால், பதவியில் இருக்கும் இந்திரன் ஏதாவது செய்து யாகம் நிறைவேறாமல் தடுத்து விடுவான்.

சகரர் என்ற சூரிய குல மன்னர் தன் வீரப் புகழை எழுதி குதிரைக்கழுத்தில் கட்டி குதிரையை தன் இஷ்டப்படி போக விட்டு குதிரைக்குப் பின்னால் தன் மக்களையும் பெரும் சைனியத்தையும் அனுப்பி இருந்தார். இந்திரன் மழைமேகங்களால் உலகை இருளச் செய்து குதிரையைப் பாதாளம் கொண்டு போய் கபில முனிவரின் ஆச்சிரமத்தில் மறைத்து விட்டான்.

யாகக் குதிரையை எங்கு தேடியும் காணாததால் சகர குமாரர்களும் படைகளும் வட கீழ் பகுதியில் பூமியைத் தோண்டி பாதாளம் சென்று கபிலர் ஆச்சிரமத்தில் குதிரையைக் கண்டனர், முனிவர்தான் குதிரையைக் கொண்டு வந்து மறைத்து வைத்தார் என்று தவறாக எண்ணிப் படையினர் ஆர்ப்பாட்டம் செய்ததால் முனிவர் கண்களைத் திறந்து பார்த்தார். முன் வரிசையில் நின்ற சகர குமாரர்களும் படையில் ஒரு பிரிவினரும் எரிந்து சாம்பராயினர். இதைக் கேள்வியுற்ற சகர மன்னர் ஆறாத் துயரத்தில் ஆழ்ந்தார். அந்த அரச வம்சத்தினர் ஆட்சி செய்து இறக்கும் தறுவாயில் முனிவரின் பார்வையால் எரிந்த அரச குமாரர்கள் நற்கதி எய்தத் தக்க தருமங்கள் செய்யுங்கள் என்று கூறி மறைந்ததால் வரும் அரசர்கள் பெரும் முயற்சி செய்து வந்தனர்.

இந்தக் குலத்தில் பல மன்னர்களுக்குப் பின் ஆட்சிக்கு வந்த பகீரதன் என்னும் மன்னன் சிவபிரானைக் குறித்தும் கங்கையைக் குறித்தும் விடா முயற்சியாய் மாறி மாறித்தவம் செய்துசிவ பெருமான் முடியில் இருக்கும் கங்கையைப் பூமிக்குக் கொண்டு வந்து எரிந்தவர்களின் அஸ்தியைக் கங்கை நீர் நனைத்ததால் சகர குமாரர்கள் நற்கதியடையச் செய்தான்.

இந்த விதமாகப் பதவியில் இருக்கும் இந்திரன் யாகக் குதிரையைக் கொண்டு போய் மறைத்து வந்ததால் நூறு அஸ்வமேத யாகம் செய்து குறுக்கு வழியில் இந்திர பதவியை அடைவதென்பது நடக்க முடியாத காரியமாகவே இருந்துவந்தது.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

நீதி காத்த பாண்டிய மன்னர்கள்

2009-03-12T16:59:00.000-07:00

இந்திய உபகண்டத்தின் தென் பகுதியில் மூன்று தமிழ் மன்னர்கள் ஆட்சி செய்து வந்துள்ளனர். இவர்களில் பாண்டிய மன்னர்கள் தங்கள் தாய்மொழியான தமிழை வளர்க்க வேண்டும் என்பதில் மிகுந்த ஆர்வமுடையவர்களாக விளங்கினர். சங்கம் அமைத்துப் புலவர்களுடன் தாங்களும் உடனிருந்து ஆராய்ந்து இவர்கள் தமிழ் வளர்த்தனர் என்பதைத் தமிழ் உலகம் நன்கறியும்.

இம்மன்னர்கள் கல்வியில் சிறந்த மேதைகளாகவும், தங்கள் ஆட்சியில் நீதி பிழைத்தால் தங்கள் உயிரை ஈந்து செங்கோலை நிமர்த்தும் நீதி மன்னர்களாகவும், வீரத்தில் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத பராக்கிரமசாலிகளாகவும் விளங்கினர் என்பது வரலாறு. நெடுஞ்செழியன் மன்னன் கல்வி கற்றலை மனித வாழ்க்கையில் பெரும் பயனாகக் கருதுபவனாகத் திகழ்ந்தான். இவன் பாடிய பின்வரும் பாடல் இதனைத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகின்றது.

உற்றுழியுதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும்
பிற்றை நிலை முனியாது கற்றல் நன்றே
பிறப்போரன்ன உடன் வயிற்றுள்ளும்
சிறப்பின் பாலாற்றாயுமனந் திரியும்
ஒரு குடிப் பிறந்த பல்லோருள்ளும்
மூத்தோன் வருக வென்னாதவருள்
அறிவுடையோனாரரசுஞ் செல்லும்
வேற்றுமை தெரிந்த நாள் பாலுள்ளும்
கீழ்ப்பாலொருவன் கற்பின்
மேற்ப்பாலொருவனும் அவன் கட்படுமே.

(புறநாநூறு)

ஆசிரியருக்கு ஒரு ஊறு நேர்ந்தால் உடனே விரைந்து உதவியும், பொருளுமீந்து கற்றலே மிகவும் இன்றியமையாதது. ஒரு தாய்வயிற்றில் பிறந்தோரில் மூத்தோன் வருக என அழைத்தாலும் அவர்களுள் கற்ற அறிவுடையோனின் வருகையையே சபையும், அரசும் விரும்பும்.நாற்குலத்தோரும் கற்றவனை வணங்குவார்கள். இப்படி அரசர் கற்றலின் சிறப்பைச் சிலாகித்துக் கூறுகிறார்.

கண்ணகி வழக்கில் தன் தவறுணர்ந்தும் கோவலன் கள்வனல்லன், யானே கள்வன் என்றரற்றி அரசு கட்டிலில் அமர்ந்தபடியே உயிர் துறந்து வளைந்த செங்கோலை நிமிர்த்தி நீதி காத்தான் அந்த அரசன். படைகொண்டு வடநாடு சென்று ஆரிய அரசர்களை அடக்கி வெற்றி வாகைசூடியதால் இளங்கோவடிகளது அருமைத் திருவாக்கால் இந்த அரசன் ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் என்று பாராட்டப்பட்ட மன்னர்.

பாண்டிய வேந்தர்களில் பெரும்பாலானோர் நிறை கல்விமான்களா கவும், சிவபக்தர்களாகவும் விளங்கினர். தலையாலகானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன், வீரத்துக்குப் புகழ் சேர்த்தவன். சித்திர மாடத்தில் துஞ்சிய நன் மாறனின் புதல்வனான இவன் இளைஞனாக இருந்தபோது தந்தை இறந்ததால் இளமையிலேயே அரசு கட்டில் ஏறினான்.

இராஜசூயம் வேட்ட சோழன் பெருநற்கிள்ளி, சேரன் யானைகட்சேய் மந்தாரஞ் சேரலிரும் பொறை, திதியன், எழினி, எருமையூரான், இருங்கோவேண்மான், பொருனன் ஆகிய ஏழு மன்னர்களும் படைகளுடன் வந்து பாண்டி நாட்டைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். நெடுஞ்செழியன்மீது போர் தொடுத்தனர். அது கண்டு வெகுண்ட பாண்டிய இளவல் சமர்க்களம் சென்று கடும் போர் தொடுத்தான். இந்த இளம் வீரனின் ஆற்றலுக்காற்றாது அந்த ஏழு மன்னர்களும் படைகளும் புறமுதுகிட்டு ஓடியும், விடாது போர்ப்பறை முழங்க துரத்திச் சென்று தலையாலங்கானத்தில் மறித்துப் பெரும் வெற்றி வாகை சூடினான்.

இவன் இவ்வளவோடு நில்லாமல் பகைவர்களின் உறையூர், வஞ்சி ஆகிய தலை நகரங்கள்வரை துரத்திச் சென்று நாடுகளைத் தன்னடிமைப்படுத்தினான். அதன் காரணமாகவே இம்மன்னனுக்குத் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் என்ற அடைமொழியுடன் கூடிய பெயர் வழங்கப்பட்டது என்று புறநாநூறு கூறுகின்றது.

கி.பி. 125ஆம் ஆண்டில் பாண்டிய இராச்சியத்தின் அரியாசனம் ஏறிய சுந்தர பாண்டியன் தென்னிந்தியாவிலுள்ள சேர, சோழ, பல்லவ, தெலுங்கு, கர்நாடக, போசன போன்ற எல்லா அரசர்களையும் வென்று தன்னடிமைப்படுத்தி ஒவ்வொரு அரசின் தலைநகரிலும் வீராபிஷேகம் செய்தான். எம்மண்டலமும் கொண்ட சுந்தரபாண்டியன் என்ற புகழ்பெற்று செங்கோலோச்சினான் எனக் கல்வெட்டுகள், வரலாறுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இவ்வேந்தன் தில்லையம்பலம், திருவரங்கம் போன்ற பேராலயங்களுக்குப் பொன் வேய்ந்து பொன்வேய்ந்த பெருமான் என்ற சிறப்புப் பட்டத்தையும் பெற்றான். இம்மன்னனின் புகழ்நிலை பற்றி அக்காலப் புலவர் ஒருவர் இவ்வாறு பாடியுள்ளார்.

வாழ்க கோயில் பொன் வேய்ந்த மகபதி
வாழ்க செந்தமிழ் மாலை தெரிந்தவன்
வாழ்க மண்டலம் யாவையும் கொண்டவன்
வாழ்க சுந்தரபாண்டியன் தென்னவனே

இலங்கை அமைச்சர் ஒருவரின் வேண்டுகோளுக்கமைய தன் தம்பி சடையவர்மன் வீரபாண்டியனைப் பெரும் படையுடன் இங்கு அனுப்பி வைத்தான். வீரபாண்டியன் இலங்கையில் பல வெற்றிப் போர்களை நிகழ்த்தி இலங்கையரசருள் ஒருவனைக் கொன்றும் மற்றொருவனுக்கு முடிசூட்டி திருகோணமலை, திரிகூடகிரி என்பவற்றில் கயல் இலச்சினையைப் பொறித்து மீண்டான் என வரலாறு கூறுகின்றது. இவ்வீரபாண்டியன் தன் சகோதரனாகிய சுந்தரபாண்டியனைப் போல் கொங்கு நாடு, ஈழநாடு, விஜயகண்ட கோவலன் நாடு ஆகியவற்றையும் வென்றவன். பல்லவ அரசனிடம் திறைபெற்றுத் தில்லைமா நகரில் சிவகாம கோட்டத்துக்கு தென்புறமுள்ள நூறுகால் மண்டபத்தில் கி.பி. 1267ஆம் ஆண்டில் வீராபிஷேகமும், விஜயாபிஷேகமும் செய்து கொண்டான். இதனால் அம்மண்டபம் வீரபாண்டியன் திருமண்டபம் என்னும் பெயர் எய்தலாயிற்று என்றும் அம்மண்டபத்தின் முன்வாயிலில் அப்பெயர் பொறிக்கப்பட்டிருத்தலை இன்றும் காணலாம் என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. பேராசிரியர் சதாசிவப்பண்டாரத்தார் இது பற்றி தெளிவுபடக் கூறியிருக்கிறார்.

பாண்டிய மன்னர்கள் சிவ பக்தர்களாகவும், கற்றுத் தேர்ந்த புலவர்களாகவும், மாவீரர்களாகவும் விளங்கினர் என்பதை வரலாற்றில் காணமுடிகிறது. தென்நாடு முழுவதும் வென்று இலங்கை வரை சென்று தங்கள் புகழ் பரப்பியவர்கள் சடைய வர்மன் சுந்தர பாண்டியனும், இவன் தம்பி வீரபாண்டியனுமாவார். அலாவுடீன் கில்ஜியின் படைத் தலைவன் மாலிக்கபூரின் படையெடுப்பால் மதுரை மாநகரும், பாண்டிய இராச்சியத்தின் பல பகுதிகளும் முகமதிய வீரர்களால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. ஆலயங்கள் தகர்க்கப்பட்டன. மக்கள் என்றும் அறியாத துன்பத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

மாலிக்கபூர் பொன்னையும், பொருளையும் கொள்ளையடித்துச் சென்றான் என பார்னி எனும் ஆசிரியர் கூறியுள்ளார். மாலிக்கபூரின் கொள்ளையடிப்பைத் தொடர்ந்து பாண்டிநாடு பகைஅரசுகளின் வேட்டைக்காடாகியது. பாண்டிய இராஜ்யத்தில் இடம்பெறும் அநீதிகளையும், இந்துமத ஒடுக்கத்தையும் கேள்வியுற்ற விஜயநகர மன்னர் குமார கம்பண்ணர் பெருமையுடன் தமிழ் நாட்டிற்கு வந்தார். விஜயநகரப் பேரரசர் குமார கம்பண்ணரின் பட்டத்துத் தேவி கங்காதேவி கணவரின் வெற்றி குறித்து எழுதிய மதுரா விஜயம் என்னும் வடமொழி நூலின் தமிழாக்கம் பின்வருமாறு குறிப்பிடப்படுகின்றது.

ஒருநாள் இரவு தன் கணவரின் கனவில் ஒரு தெய்வப்பெண் தோன்றிப் பாண்டிநாட்டில் பகைவர்ஆட்சியினால் மக்கள் அடையும் துன்பத்தையும், திருக்கோயில்கள் இடிபடுவதையும், வைதிக சமயம் இழிவு படுத்தப்படுவதையும் எடுத்துக் கூறினாள். தன் கையில் உள்ள வாளை மன்னர் கையில் கொடுத்தாள். இவ்வாள் சிவபெருமானால் பாண்டியர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. இவ்வாள் படையை எடுத்துப் போர் புரியும் வன்மை பாண்டியர்களுக்கு இல்லாது போகவே அகத்தியரிடம் வந்தது. அகத்தியர் இந்த ஆயுதத்ததை என்னிடம் தந்து உன்னிடம் கொடுக்கும்படி கூறினார். ஆகவே இந்த வாளினால் பகையை வென்று பாண்டி நாட்டையும் மக்களையும் காப்பாயாக என்று கூறி மறைந்தாள். இப்படி மதுரா விஜயம் கூறுகின்றது.இதன் பின் கல்வியிலும், நீதியிலும், வீரத்திலும் புகழ் பெற்று விளங்கிய பாண்டியப் பேரரசு அருகிமறைந்தது என்று அறியமுடிகிறது.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

கோவிந்தபிள்ளை வல்லிபுரம் சோமசுந்தரம்

2009-03-10T11:53:00.000-07:00

ரங்கநாயகியின் காதலன் குறுநாவல்

சமர்ப்பணம்
தம்பலகாமம் தந்த திருக்கோணமலையின் வயலின் இசைக் கலைஞர்

சங்கீத பூஷணம் வல்லிபுரம் சோமசுந்தரம்

திருக்கோணமலை மாவட்டத்தின் இசைத்துறையில் குறிப்பாக வயலின் வாத்திய இசையில் வறட்சியை போக்கிய தம்பலகாமத்தைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்ட திருகோணமலையின் முதல் வயலின் இசைக்கலைஞன் திரு. வல்லிபுரம் சோமசுந்தரம் என்றால் அது தம்பலகாம மண்ணுக்கே பெருமை.

இவர் வயலின் கலைஞராக திருகோணமலையில் கால்பதிக்குமுன் இங்கு நடைபெற்ற கதாப்பிரசங்கம், இசைக்கச்சேரிகள், போன்ற இசைநிகழ்ச்சிகளுக்கு வெளிமாவட்டங்களில் இருந்துதான் பக்கவாத்தியக் கலைஞர்கள் வரவழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். சோமசுந்தரம் அவர்களின் வருகைக்குப்பின் இந்த வறட்சி நீக்கப்பட்டுள்ளதென்றால் அது மறுக்கப்படவோ, மறைக்கப்படவோ முடியாததொன்றாகும்.

வல்லிபுரம், ராஜாத்தி அம்மையார் தம்பதிகட்கு 1928ஆம் ஆண்டு மாசிமாதம் 17ஆம் திகதி பிறந்தார். இவருக்கு ஐந்து சகோதரர்கள். சிறுவயதிலேயே தந்தையை இழந்த இவர், சிறிய தந்தையரான கோவிந்தபிள்ளை, சிறியதாய் துளசி அம்மாள் என்போரின் ஆதரவில் வளர்ந்தார்.

திரு. சோமசுந்தரம் அவர்கள் தன் ஆரம்பக்கல்வியை யாழ், கொழும்புத்துறையிலும், பின் திருகோணமலை அனுராதபுரச் சந்திப் பாடசாலையிலும் (இன்றைய தி/ விபுலானந்தா கல்லூரி, தம்பலகாமம் மகாவித்தியாலத்திலும் கற்று சிரேஷ்ர தராதரப் பரீட்சையில்சித்தியடைந்தார்.

அதன்பின் 1952இல் இந்தியா சென்று,அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் இசைத்துறையில் சேர்ந்தார். சித்தூர் சுப்பிரமணியம்பிள்ளை அவர்களின் தலைமையின் கீழ் பேராசிரியர் கும்பகோணம் ராஜமாணிக்கம் போன்றோரின் கற்பித்தலில் தன் இசைப்பயிற்சியைப் பெற்றுக் கொண்டார். 1955ஆம் ஆண்டுவரை இசைகற்று சங்கீதபூஷணப் பட்டத்தோடு தன் தாய்மண்ணை வந்தடைந்தார்.

என்னதான் அவர் படித்துப்பட்டம் பெற்றபோதும் அவரிடத்தே உள்ள விளையாட்டுத்தனமும் பொறுப்பின்மையும் அவரைவிட்டுப் போகவில்லை. பட்டம் பெற்றும் ஒருவருடம் வீணே கழிந்தது. இவரை ஆசிரியர் சேவையில் சேர்த்துவிட இவரது சிறியதந்தை வேலுப்பிள்ளை பெரிதும் பாடுபட்டார்.

1957 தை 1ஆம் திகதி தம்பலகாமம் வித்தியாலயத்தில் தற்காலிக ஆசிரியராக நியமனம் பெற்றார். அதன்பின் 1958- தை-20இல் மட்.தமிழ் பயிற்சிக் கலாசாலையில் சேர்க்கப்பட்டார். பயிற்சியை முடித்துக் கொண்டு அதேவருடம் மார்கழி 31இல் வெளியேறினார். அதன் பின் உதவி ஆசிரியராக, பதுளை எற்றன்பிற்றிய அரசாங்க தமிழ் கலவன் பாடசாலை, பசறை மத்திய கல்லூரி, தம்பலகாமம் புதுக்குடியிருப்பு தமிழ் கலவன் பாடசாலை, திருகோணமலை மெதடிஸ்மிசன் பெண்கள் ஆங்கிலப் பாடசாலை, திருகோணமலை ஸ்ரீ இராமகிருஷ்ணமிசன் இந்துக் கல்லூரி, மீண்டும் தம்பலகாமப் புதுக்குடியிருப்பு தமிழ் கலவன் பாடசாலை ஆகிய பாடசாலைகளில் கடமையாற்றினார்.

இந்தக் காலப்பகுதியில் இவர் தட்சணகான சபையில் வயலின் இசை ஆசிரியராகக் கடமையாற்றியதோடு, திருகோணமலை மாவட்டத்தின் இசை நிகழ்ச்சிகள் அனைத்திலும் பங்கு கொண்டு திருகோணமலையின் இசைவளர்ச்சிக்குத் தன் வயலின் இசையால் மன நிறைவான பங்களிப்பைச் செய்துள்ளார்.

இசைத்துறையில் மட்டுமன்றி இலக்கியத்திலும் இவருக்கு ஈடுபாடு இருப்பதாக அறியக் கிடக்கிறது. இவர் முருகன்மேல் நிறைந்த பக்தி கொண்டவர். சோமசுந்தரர் தனது, தாய்மாமன் பளனியப்பன் மாரிமுத்துவின் மகள் விஜயலக்ஷ்மியை 01.09.1958இல் திருமணம் செய்து கொண்டார். விஜயலெட்சிமியின் தாயார் யாழ்ப்பாண வதிரியைச் சேர்ந்த தாமோதரப்பிள்ளை விசாலாட்சி அம்மையாவார்.

தன் மனைவியின் குரல் இனிமையைக் கண்டு, மனைவிக்கு இசையைக் கற்றுக்கொடுக்கத் தவறவில்லை. இவர்களது தாம்பத்தியத்தின்பயனாய், நித்தியலட்சுமி, பங்கயலட்சுமி, நிமலேந்திரன், விமலேந்திரன், திவ்ஜலட்சுமி ஆகிய ஐந்து குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தனர்.

தம்பலகாமத்தின் சூழலில் வாழ்ந்த இவர் சிறந்த வேட்டைக்காரனாகவும் இருந்தார். அதில் பெருமகிழ்வும் கொண்டார். 1968ஆம் ஆண்டு சித்திரை மாதம் 2ஆம் நாள் வேட்டைக்குச் சென்ற இவரை, காலன் சர்ப்ப ரூபத்தில் வேட்டை ஆடிவிட்டான்.

இவரது, மரணத்தைக் கூறப்புகுந்த ஒருவர் சங்கீதபூஷணம் சங்கராபரணத்தால் மரணமடைந்தார் என்று, வேதனையோடு சங்கீத பாஷையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

கலாவினோதன் கலாபூஷணம்,
த. சித்திஅமரசிங்கம்

கூந்தலில் மலர் சூடும் பழக்கம்!

2009-03-09T17:52:00.000-07:00

இந்த நில உலகில் பரிசுத்தமான,தூய்மையானவைகள் செடிகளில் அன்றாடம் மலரும் பூக்களே. எனவேதான் மனிதர்கள் இறைவனுக்குப் பூக்களை அர்ச்சித்து வணங்குகின்றனர். ஆயினும் இந்த மலர்களை விட இறைவனுக்கு மிகவும் விருப்பமான பொருள் மனிதனிடம் இருக்கின்றது என்று சுவாமி விபுலானந்தர் பின்வருமாறு கூறுகின்றார்.

வெள்ளை நிறப்பூவுமல்ல, வேறெந்த மலருமல்ல உள்ளக்
கமலமடி உத்தமனார் வேண்டுவது

என்று.

இரத்தம் ஒழுகும் இறைச்சியை சப்பி ருசிபார்த்து நல்லது எனக்கண்ட இறைச்சியை காளாத்தி நாதனுக்குப் பிரசாதமாக படைத்த வேடன் கண்ணப்பனுக்கு, ஈசன் அருள் புரிந்தான். மனிதனின் கள்ளம்,கபடமற்ற தூய்மையான இதயத்தையே பரமன் விரும்புகின்றான் என்பதை இது உணர்த்துகின்றது. ஆன்ம மேம்பாட்டை நாடிச் செயற்படும் மனிதர்கள் இதய சுத்தமாக ஒழுகுவது மிகவும் இன்றியமையாதது.

தூய்மை மிக்க மலர்கள் தெய்வத்துக்கு அர்ச்சித்து வணங்கும் சிறப்பும், மேன்மையும் உடையன. ஆயினும் தமிழ் நங்கையர்களுக்கும் மலர்களுடன் தொடர்பு இருந்து வருவதைக் காணமுடிகிறது. பழைமையில் செண்பக பாண்டிய மன்னன் தன் பட்டமகிஷியோடு பூங்காவில் இருந்தபோது அரசியின் கூந்தலில் இருந்து வீசும் நறுமணம் இயற்கையானதா? செயற்கையானதா? என்பதை அறியப் புலவர்களிடையே ஒரு கவிதைப் போட்டியை நடத்தியதாகவும் அதில் கவிதை எழுதி இறையனார் புலவர் நக்கீரனிடம் ஜெயம் அடைந்ததாகவும் புராணங்கள் சொல்கிறது.

ஸ்ரீரங்கநாத சுவாமிக்காகக் கட்டப்படும் பூமாலைகளை அந்த வீட்டுப் பெண்மணி தான் அணிந்து அழகுபார்த்து விட்டுத்தான் கோயிலுக்குக் கொடுத்தனுப்புவாராம். இதனால் அந்தப் பெண்ணுக்கு சூடிக்கொடுத்த நாச்சியார் என்று காரணப்பெயர் வந்ததாகவும் இலக்கியங்கள் பேசுகின்றன. தெய்வத்துக்கு அர்ச்சித்து வணங்கும் இந்தத் தூய்மை மிக்க மலர்களில் தமிழ் நங்கையர்களுக்குத்தான் என்ன ஆசையோ?கூந்தலில் மலர் சூடுவதைத் தங்கள் பாரம்பரிய வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

தமிழ் பெண்கள் மட்டுமன்றி கூந்தலில் மலர் அணியும் வழக்கம் இந்துப் பெண்கள் எல்லோரிடமும் இருந்தது என்பது புலனாகின்றது. கல்வியில் பெரிய கம்பர் தன் இராமாயணத்திலே ஜானகி கூந்தலில் மலர் சூடி இருந்தாள் என்று பின்வருமாறு கூறுகின்றார்.

வெள்ளெருக்கம் சடைமுடியான்
வெற்பெடுத்ததிருமேனி
மேலும் கீழும்,
உள்ளிருக்க இடமின்றி உயிரி
ருக்கும் இடம் நாடி அழைத்த
வாறோ
கள்ளிருக்கும் மலர்க் கூந்தல்
ஜானகியை மனச்சிறையில்
சுரந்த காதல்
உள்ளிருக்கும் என நினைந்து
உடல் புகுந்து தடவியதோஒருவன்
வாளி

(கம்பராமாயணம் - யுத்தகாண்டம்)

கள்ளிருக்கும் மலர்க் கூந்தல் ஜானகியை என்று இராமாயணச் செய்யுள் கூறுவதால் தமிழ் நாட்டு தமிழ்ப் பெண்கள் மட்டுமன்றி சீதா போன்ற வடநாட்டு இந்துப் பெண்கள் அனைவரும் கூந்தலில் பூ அணியும் வழக்கமுடையவர்களாக இருந்து வந்தனர் என்று தெரிகிறது.

உலகில் பலநூறு கோடிப் பெண்கள் வாழ்ந்தாலும் கூந்தலில் மலர் சூடும் பெண்கள் தனி அழகையும் லட்சுமீகர வனப்பையும் பெறுகின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்,திருகோணமலை,இலங்கை.

2009-03-09T10:58:00.000-07:00

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம் திருகோணமலை மாவட்டத்தின் மூத்த எழுத்தாளர், சிறந்த கவிஞர், வீரகேசரிப் பத்திரிகையில் 50 வருடங்களுக்கு மேலாக நிருபராக அனைவரும் பாராட்டும் வகையில் கடமையாற்றியவர்.

வீரகேசரி, மித்திரன், தினபதி, சிந்தாமணி, சுடர், சுதந்திரன், தினகரன், தினக்குரல், ஆத்மஜோதி, சிவநெறி, குமுதம் பக்தி இதழ் ஆகியவற்றில் தனது கைவண்ணத்தைக் கவிதை, கட்டுரை, சிறுகதை, குறுநாவல், செய்தி மடல் என பலவகைகளில் பதிவு செய்தவர்.

1917 இல் தம்பலகாமத்தில் பிறந்த இவர் சிறுவயதுமுதலே இசை, நாடகம்,கூத்து என்பவற்றில் அதீத ஆர்வத்துடன் ஈடுபட்டதன் காரணமாக பள்ளிப்படிப்பினை 5ம் வகுப்பபுக்கு மேல் தொடரமுடியாது போனது.

இருந்தும் இடைவிடாத வாசிப்பு பழக்கமும், இயற்கையாகவே அமைந்த இலக்கிய ஆற்றலும் அவரை எழுத்துலகில் மிளிரவைத்த தென்றால் அது மிகையாகாது.

அவர் வீரகேசரி நிருபராகக் கடமையாற்றிய காலப்பகுதியில் ‘தம்பலகாமம்’ செய்திகளுக்கு ஒரு தனி மதிப்பு இருந்தது. வெறுமனே செய்திகளை மட்டும் எழுதாமல் ,கிராமத்தின் அத்தியாவசிய தேவைகளையும், அவற்றை எவ்வாறு தீர்க்கலாம் என்பதற்குரிய வழிவகைகளையும் கட்டுரைகள் மூலமாக தமிழ் கூறும் உலகிற்கு எடுத்துரைத்தவர்.

91ம் அகவையிலும் தமிழ்ப்பணி செய்து வாழும் செம்மலே நீ ஆதிகோணநாயகர் அருள்கொண்டு நீடுவாழி.

முத்தும் செந்நெல்லும் தேனும் விளைகின்ற
தத்தி நீர்வழியும் தம்பலகாமத்தில்
கத்தும் ஓசையிலும் கதைக்கின்ற ஒலிகளிலும்
தித்திக்கும் சுவையூட்டும் 'செந்தமிழே' நீ வாழ்க.

அவரது நூலுருவாக்கம் பெற்ற படைப்புகள்.

‘ரங்கநாயகியின் காதலன்’
{குறுநாவல்}
வெளியீடு –ஈழத்து இலக்கியச்சோலை,
திருகோணமலை.

இந்தக் குறுநாவல் ஒரு போர்வீரனுக்கும், ரங்கநாயகிக்கும் இடையேயான காதலாக மட்டும் படைக்கப்படாமல் காதலுடன் சேர்த்து தமிழர்களின் வீரமும் அவர்களுடைய ஆட்சித்திறனும் எவ்வாறு ஈழத்தில் நிலைகொண்டிருந்தன என்ற வரலாற்று உண்மைகளை ஆவணப்படுத்தும் வகையிலும்
படைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

‘தம்பலகாமம்’ நூறு வீதம் தமிழர்களால் நிர்வகிக்கப்பட்டதால் அது ‘தமிழர் பட்டணம்’ என்ற பெயரில் அன்று இருந்ததை அறியும்போது எமது நெஞ்சு ஒரு கணம் நிமிர்கின்றன.

வல்வை.ந.அனந்தராஜ்

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்
{வாழ்வியல் ஆவணம்}
வெளியீடு –ஈழத்து இலக்கியச்சோலை,
திருகோணமலை.

எந்த அளவிற்கு அவர் மூலம் அவர் பற்றிய, அவரது படைப்புகள் பற்றிய தகவல்களை அறியமுடியுமோ,அந்த அளவிற்கு அறிந்து இங்கு பதியவைத்துள்ளோம். ‘வாழும்போதே வாழ்த்துவோம்’

கலாவினோதன், கலைவிருதன்,
கலாபூஷணம்
த.சித்தி அமரசிங்கம்.

தமிழ் கேட்க ஆசை
{கட்டுரைத் தொகுப்பு}
வெளியீடு –பொற்கேணி கிராம அபிவிருத்திச் சங்கம்,
தம்பலகாமம்.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம் அவர்களின் 30 கட்டுரைகள் ‘தமிழ் கேட்க ஆசை’ என்று நூலுரு பெற்று வெளிவந்திருப்பதையும்,நூலாசிரியர் கெளரவிக்கப்படுவதையும் அறிந்து மட்டற்ற மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

க.துரைரெட்ணசிங்கம்,
நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்,
திருகோணமலை.

ரங்கநாயகியின் காதலன் - வெளியீட்டுரை

2009-03-08T17:36:00.000-07:00

இது கிராமத்தில் பூத்த ஒரு சரித்திரக் குறுநாவல். எமது இருபதாவது வெளியீடு. இதன் ஆசிரியர் தம்பலகாமம் க. வேலாயுதம் அவர்கள் ஒரு முதுபெரும் எழுத்தாளர், பழம்பெரும் ஊடகவியலாளரும்கூட.

திருகோணமலை மாவட்டம் தன்னகத்தே கொண்ட பல கிராமங்களுள் ஒன்றான பழம் பெரும் கிராமமே தம்பலகாமம். திருக்கோணமலையில் இருந்து கண்டி நோக்கிச் செல்லும் பாதையில் பத்தாவது கல் தொலைவில் இடது பக்கமாகத் திரும்பி ஒன்றரைகல் சென்றால் வருவது தம்பலகாமம். தம்பலகாமம் கிராமத்துள் கால் பதித்ததும், நம் கண்ணில் முதல்படுவது, பார்க்குமிடமெங்கும் வயல்வெளிகள், காலத்துக்குக் காலம் பசுமை நிறைந்து மரகதக் கம்பளம் விரித்தது போன்றும், செந்நெற்கதிர்கள் பூத்தும், நெற்கதிர்கள் மணிகள் நிறைந்து தலைசாய்ந்து காற்றினூடே அலை அலையாய் களனி நிரம்ப பொற்கதிர்கள் பரப்பும் எழிலும், தண்ணீர் தேங்கி நிற்கும்போது பெரும் குளமாகவும் காட்சிதரும்.

சற்றே தலை நிமிர்ந்து பார்வையை மேலே செலுத்துவோமேயானால், அங்கே ஆலயத்தின் வானுயர்ந்த கோபுரம் கண்ணிற் படும். அதுதான் ஆதி கோணைநாயகரின் ஆலயமாகும். கி.மு ஆறாயிரம் ஆண்டளவில் இராவணனால் வணங்கப்பெற்று, கால ஓட்டமாற்றத்தில் பல மன்னர்களின் திருப்பணியாலும், ஆலய புனருத்தாரணத்தாலும் பொலிவு பெற்று, பாரெல்லாம் கீர்த்தி பெற்று, திருமூலரால், ஞானசம்பந்தரால், அருணகிரிநாதரால் பாடல் பெற்று இருந்த திருக்கோணேஸ்வரம், 1624 ஆம் ஆண்டு சித்திரைத் திங்கள் முதலாம் நாளாகிய புதுவருடத்தன்று, போர்த்துக்கேயரால் தகர்த்தப்பட்டுத் தரைமட்டமாக்கப்பட்டது.

அவ்வேளையில் அங்கு திருத்தொண்டு செய்து கொண்டிருந்தவர்கள் புனிதத் திருவுருவச் சிலைகளை நாலாபக்கமும் கொண்டு சென்று மண்ணிலும், கிணற்றிலும், காட்டிலும் மறைத்து வைத்தனர். சில விக்கிரகங்களை தம்பலகாமத்திற்கு மேற்கேயுள்ள சுவாமிமலை என்று அழைக்கப்படும் இடத்தில் ஒழித்து வைத்து வழிபட்டனர்.

கோணமலைக்கிழங்கு பெற தம்பலகாமம் வாசிகள் சுவாமிமலைக் காட்டிற்கு செல்வது வழக்கம். அப்படிச் சென்ற ஒருநாள், சுவாமிமலையில் விக்கிரகத்தோடு செப்பேடொன்றையும் கண்டெடுத்தனர். உடனே எடுத்துச் சென்று சிவாலயத்தில் பிரதிஸ்டை செய்து வழிபடலாயினர். இவ்வாலயம் 340 ஆண்டுகட்கு முன்பு புதுப்பிக்கப்பட்டதென்றும், இவ்வாலயத்தில் இருக்கும் பழைய கோணேசர் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவரென்றும், மாதுமையம்மை பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண் டைச் சேர்ந்த, சோழர் காலம் என்றும் ஆராட்சி யாளர் கூறுகின்றனர்.

தம்பலகாமத்தில் ஆதி கோணைநாயகரைப் பிரதிஸ்டை செய்து வைக்கப்பட்ட இவ்வாலயம், கி.மு பதினெட்டாம் ஆண்டளவில் கீர்த்தி ஸ்ரீ இராஜசிங்கன் காலத்தில் நிறுவப்பட்டதென அறியக்கிடக்கிறது. கோவில் குடிகொண்டிருப்பதன் காரணமாக இந்த இடத்தை கோவில் குடியிருப்பு என்று அழைப்பர். ஆதிகோணைநாயகரை வணங்கித் திரும்புவோமேயாகில் நேராகவும், இடமாகவும் இருபாதைகள் பிரிந்து தம்பலகாமம் கிராமத்தை ஊடறுத்துச் செல்கின்றன.

இடை இடையே தென்னை மரச் சோலைகளும் சூழ, சுற்றிவர வயல்களைக் கொண்ட திடல் திடலாய்க் காட்சி அளிக்கும் குடியிருப்புக்களும், அழகுவிருந்தளித்து, வருபவர்களை அன்போடு வரவேற்கும் காட்சி காண்பதற்கினியதே. இக்கிராமத்தில் உள்ளதிடல் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒவ்வொரு பெயருண்டு. கள்ளிமேட்டுத்திடல், வர்ணமேட்டுத் திடல், நாயன்மார்திடல், கரச்சித்திடல், சிப்பித்திடல், கூட்டாம்புளி, நடுப்பிரப்பந்திடல், குஞ்சடப்பன்திடல், முன்மாரித்திடல் எனப்பெயரிடப்பட்டுள்ளன.

இதன் இயற்கையமைப்பு இப்படிக் காணப்பட்ட போதிலும், இக்கிராம மக்கள், புராணரீதியாக குளக்கோட்டு மகாராஜாவின் வேண்டுகோளின் பேரில், கந்தளாய் குளத்தைக் கட்டிய பூதங்கள், மண் அள்ளிப்போட்ட கூடையைத் தட்டி விட்டதனாற்தான் இப்படித் திட்டுத் திட்டாக அமைந்துள்ளது என்று கருதுவர். இக்கிராமத்தை அண்டி கப்பற்றுறை என்று ஓர் இடமும் உண்டு. இது பண்டைய நாட்களில் பல நாட்டில் இருந்தும் வருகை தந்த கப்பல்கள் கட்டி, வணிகம் நடத்திய துறைமுகமாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகின்றது. அஃது மட்டுமன்றி, இங்கு முத்தும் குளித்த இடமாகவும் கருதப்படுகின்றது. இதற்குச் சான்றாக, அங்கு சிப்பிகள் குவிந்து கிடப்பதை இன்றும் காணலாம். சுருங்கக் கூறின், இது ஒரு வணிகத் துறைமுகத்தைக் கொண்ட ஒரு பழம் பெரும் கிராமமென்றால் மிகையாகாது.

இக்கிராமம் இறைவழிபாட்டை மட்டும் கொண்ட கிராமமன்று. இங்கு ஆடல், பாடல், நாட்டுக்கூத்து, சிலம்பம், சீனடி போன்ற கலைகளும் சிறந்து விளங்கின. நாட்டுக்கூத்திற் சிறந்த அண்ணாவிமாரான கணபதிப்பிள்ளை போன்றோரும், பண்டிதர்களான சரவணமுத்து,புலவர் சத்தியமூர்த்தி போன்றோரும் இந்த மண்ணின் மைந்தர்களே.இந்த மண் பல சான்றோர்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அவர்களது விபரம் அறியப் படாமல் இருப்பது நமது துரதிஸ்டமே.

இல்லையெனில் வெருகல் சித்திர வேலாயுத காதல் என்ற நூல் எப்படி பாடப்பட்டிருக்கும். இதனைப் பாடியவர் தம்பலகாமத்தின் வீரக்கோன் முதலி என்பவராவர். இந்நூல் கண்டி நகராண்ட முதலாம் இராசசிங்கன் காலமான 16 ஆம் நூற்றான்டின் பிற்பகுதியில் பாடப்பட்டதென அறியக்கிடக்கிறது. (ஈழத் தமிழ் இலக்கியம் பக்கம் 35, 36,37) இத்தகைய பெருமைமிகுந்த கிராமத்தில் குஞ்சர் அடப்பன் திடலில் முதுபெரும் எழுத்தாளரும், ஊடகவியலாளருமான க.வேலாயுதம் என்பவர் பிறந்தார்.

இக்கிராமத்தில் திடல்களின் பெயர்கள் அதன் காரணத்தில் பெயரிலேயே வைக்கப்பட்டன. ஆதிகோணேஸ்வர ஆலய கங்காணம் என்னும் அதிகாரப் பணியாளரின் உதவிப்பணியாளர் அடப்பன் வேலையை குஞ்சர் என்ற பெயரை உடையவர் செய்து வந்தார். குஞ்சர் மிகவும் செல்வாக்குடன் பிரசித்த நிலையில் விளங்கியதால், ஆதிகோணேஸ்வர ஆலயத்துக்கு சமீபமாக உள்ள குஞ்சர் வாழ்ந்த ஊர் பிரிவுக்கு, குஞ்சர் அடப்பன் திடல் என்ற பெயரே வழங்கலாயிற்று.

இவ்வாறு என் இளமைக்கால நினைவுகள் என்ற கட்டுரையில் திரு வேலாயுதம் அவர்கள் எழுதியுள்ளார். தொடர்ந்தும் தன் பிறப்பைப்பற்றி எழுதும் போது இந்த ஊர்பிரிவில் கல்கியின், பொன்னியின் செல்வனின் தந்தை சுந்தரசோழரைப் போன்ற உருவ அமைப்பும் தேககாந்தியும் உள்ள வே. கனகசபைக்கும் பெரும் நிலச் சொந்தக்காரரான பெரிய வீர குட்டியாரின் நடுமகள் தங்கத்துக்கும் திருமண நிகழ்வால் 1917 ஆம் ஆண்டு நான் பிறந்தேன் என ஜாதகம் கூறுகிறது என்று எழுதியுள்ளார். இவரது தந்தையாரான கனகசபை எல்லாக் காரியங்களிலும் வல்லவராக இருந்தார். குறிதவறாமல் துப்பாக்கியால் சுடுவதிலும் வல்லவர்.
இவரது தாயாரின் மூத்தசகோதரி அபிராமிப்பிள்ளையின் கணவர் பத்தினியார். இவர் ஒரு பிரசித்த சுதேசவைத்தியர், பரியாரியார்.

சிறுவன் வேலாயுதம் தன் பாடசாலை தவிர்ந்த நேரமெல்லாம் நாயன்மார் திடலிலுள்ள இவனது பெரிய தாயார் வீட்டிலேயே தங்குவான். பெற்றோரைவிட, இவரது பெரிய தாய் தந்தையரே இவனை வளர்த்து வந்தார்கள் என்றால் மிகையாகாது, அந்த அளவிற்கு இவர் மேல் அன்பாகவும் பாசமாகவும் இருந்தார்கள். அதே போன்று வேலாயுதனும் தன் பெரிய தாய் தந்தையரோடு பிரியமாகவும், அன்பாகவும், பாசத்தோடும் இருந்தான். இவரது தாயாரின் தந்தை, இவன் தந்தை, மாமா எல்லோரும் இவரது பெரிய தாய் தந்தையோடுதான் வாழ்ந்தார்கள். இது ஒரு கூட்டுக் குடும்பமாகவே இருந்தது. வேலாயுதம், இவரது பெரியம்மா பெரியப்பா விருப்பப்படி வைத்தியமும் கற்று வந்தார்.

இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் இந்தியாவில் இருந்து ஆர்மோனிய வித்துவான் சின்னையா சாய்வும், மிருதங்க வித்துவான் மதாறிசாவும், பிற்பாட்டுக்காரர் கறீம்பாயும், தம்பலகாமம் வந்து நாயன்மாதிடலில் தங்கினார்கள். இவர்கள் வேலாயுதத்தின் பெரியப்பா பெரியம்மா குடும்பத்தோடு நெருங்கிப் பழகியதன் காரணமாக, ஒரு குடும்ப உறவினராக மாறிவிட்டார்கள். இதன் காரணமாக உள்ளுர்காரர் சிலரையும் சேர்த்து ஒரு டிக்கட் டிராமா நடத்தினார்கள். திறமைசாலிகள் எனப் பெயரும் பெற்றார்கள். இதையடுத்து வேல்நாயக்கர், எஸ்.ஆர்.கமலம் ஆகியோர் வந்து சேரவே கோயில் குடியிருப்பில் தரமான பல டிராமாக்கள் நடைபெற்றன.

இந்தக்காலகட்டத்தில்தான் இவரது மாமா கதிர்காமத்தம்பி மதுரை நகரிலிருந்து வாங்கி வந்த ஆர்மோனியப் பெட்டியில் சின்னையா சாய்புவைக் குருவாகக் கொண்டு, வாசிக்கப் பழகினார். காலப்போக்கில் வேலாயுதமும் வாசித்துப் பழகுவதில் சேர்ந்து கொண்டு வாசித்தார். நல்ல தேர்ச்சியும் பெற்றார். வேலாயுதம் அவர்களின் குடும்பம் ஒரு சங்கீதக் குடும்பம், இவரது பெரிய தாயாரின் மகன் வேலுப்பிள்ளை, ஓர் சிறந்த ராஜபாட் நடிகன், ஒத்திகை இன்றி திடீரென்று நாடகம் நடிக்கும் ஆற்றல் கொண்டதன் காரணமாக, அனைவரும் அவரையே நாடி வருவர். இவர் நடிகர் மட்டுமன்றி ஒரு அண்ணாவியாருங் கூட. அத்தோடு ஆர்மோனியமும் வாசிப்பார்.

இவர் பழக்கிய கண்டி மன்னன் ஸ்ரீ விக்கிரமசிங்கன் என்ற சரித்திர நாடகத்தில் குமாரகாமியின் தங்கை ரஞ்சித பூஷணியாக வேலாயுதத்தை நடிக்க வைத்தார். இந்த நாடகத்தின் அனுபவத்தைப் பற்றி அவரது கட்டுரையின் வாயிலாகத் தருவதே சாலச்சிறந்தது.

கள்ளிமேட்டு ஆலையடி அரங்கேற்றுக்களத்தில் நாடகம் அரங்கேறியபோது வந்து திரண்ட மகாசனத்திரள் எனக்கு மலைப்பாக இருந்தது. திருக்கோணமலை மற்றும் இடங்களிலிருந்து மோட்டார் வாகனங்கள் ஸ்ரேஜ் முன்னால் சனங்களைக் கொண்டு வந்து கொட்டிக் கொண்டிருந்தன என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இனிமையான குரல் வளமும், தந்தையரைப் போன்ற உருவ அமைப்பும் உடைய வேலாயுதம், ரஞ்சிதபூஷணி வேஷத்தில் சோபித்து பாராட்டுக்களைப் பெற்றார். இவர்கள் நாடகம் பழக்கப்படும் போதும், அரங்கேறும் நாடகத்துக்கு வருவது போல், ஆண், பெண் பார்வையாளர்கள் அதிகமாகவே வருவார்கள். அண்ணாவியார் வேலுப்பிள்ளையின் வேண்டுதலின் பேரில், அதிகமாக நாடகங்களுக்கு வேலாயுதம் அவர்களே ஆர்மோனியம் வாசிப்பார். ஆரம்பத்தில் சனத்திரளைக் கண்டு பயந்த போதும் நாளடைவில் பயம் நீங்கி ஆர்மோனியம் வாசிப்பதில் வல்லுனர் ஆனார்.

கிண்ணியாவில் நடைபெறும் கல்யாண வீட்டுச் சமாவுக்கு (பாட்டுக்கச்சேரி) இவர்களை வண்டியில் அழைத்துச் செல்வார்கள். அங்கும் வேலாயுதம் அவர்களே ஆர்மோனியம் வாசிப்பார். அதையே அங்குள்ள முஸ்லீம் வாலிபர்களும் விரும்பினார்கள். இதைவிட, நளதமயந்தியில் தமயந்தியாகவும், மயில் இராவணனின் தங்கை தூரதண்டிகையாகவும் நடித்துள்ளார்.

அண்ணாவிமார்கள் திடீரென நடத்திய பவளக்கொடி நாடகத்தில், அர்ஜூனனின் மகனாக நடித்துள்ளார். எல்லா நாடகங்களிலும் வெற்றிகரமாகவே நடித்துள்ளார். இவரது ஆர்வம் நாடகத்திலும், இசையிலும் இருந்ததன் காரணமாக படிப்பில் கவனம் செல்லவில்லை. இவரால் ஐந்தாம் வகுப்புவரை தான் படிக்கமுடிந்தது. பெரும் பணக்காரரான இவரது மாமா கதிர்காமத்தம்பி, நன்றாகப் படிக்கும் ஆற்றல் உள்ள இவரை, இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பிப் படிப்பிக்க எவ்வளவோ பிரயத்தனம் செய்தார்.

மகனைப் பிரிய விரும்பாத இவரது அன்னையார், தன் சகோதரனின் அனைத்து முயற்சிகளையும் முறியடித்து, மகன் வேலாயுதத்தை தன்னுடனேயே தக்கவைத்துக் கொண்டார். அன்று, வோலாயுதம் அவர்கள் சந்தோசப்பட்ட போதும், பிற்காலத்தில் அதையிட்டு வேதனைப்பட்டார். திருவள்ளுவர், கம்பர் போன்ற மகான்கள் எத்தனை வகுப்புப் படித்தார்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? என்று தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு, வகுப்பு ரீதியாக கற்காவிட்டாலும் முயன்று பார்க்கலாம் என்று எண்ணியே காலத்தைக் கழித்து விட்டார்.

கூத்துக்கலையின் ஆர்வத்தால் உந்தப்பட்டு கல்வியில் நாட்டம் குறைந்த போதும், இயல்பான இலக்கிய ஆற்றல் அவரை விட்டு மறையவில்லை. கலையில் தன் ஆற்றலால் எவ்வளவுக்கு மிளிர்ந்தாரோ அந்த அளவிற்கு இலக்கியத் திலும்,எழுத்து முயற்சியிலும் தன்னை வளர்த்துக் கொண்டார், உயர்த்திக் கொண்டார்.

மைந்தனைப் பறிகொடுத்து
மார்பினில் அறைந்தரற்றும்
பைந்தமிழ் அன்னைக் கிந்தப்
பாரினில் துணையுமுண்டோ
எந்தையே தமிழுக்காய்
இயன்றிடப் பாடுபட்ட
தந்தையே நின் பிரிவால்
தவிக்குதே தமிழர் நெஞ்சம்

தமிழரசுக் கட்சியின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் வன்னிய சிங்கம் அவர்கள் மறைந்தபோது அவர் நினைவாக எழுதிய இது போன்ற மூன்று கவிதைகள் சுதந்திரனில் வெளிவந்தன. இதுவே வேலாயுதம் அவர்களின் இலக்கிய முதல் பிரவேசம். இவரது எழுத்துக்களுக்கு சுதந்திரன் முதற்கொண்டு,

தினபதி சிந்தாமணிவரை களமமைத்துக் கொடுத்து அறிமுகப்படுத்தி வைத்து ஊக்கமளித்தவர், பத்திரிகைத்துறை மேதாவி அமரர் திரு.எஸ்.ரி.சிவநாயகம் என்பதை நன்றியோடு நினைவு கூர்ந்துள்ளார்.

இருந்தும் தனது அனேகமான கவிதை, கட்டுரைகளை வெளிக்கொணர்ந்து தனது எழுத்தாற்றலை வளர்க்க உதவியது வீரகேசரி - மித்திரன் பத்திரிகைகளே என்பதை அவர் மறக்கவில்லை. ஏறக்குறைய 50 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக வீரகேசரியில் தம்பலகாமம் பகுதி நிருபராகவும் அவர் சிறப்பாகக் கடமையாற்றினார். செய்திகளைச் சுடச் சுடத் தெரிவிப்பதில் அவர் அசகாய சூரனாக விளங்கினார். அவர் நிருபராகக்
கடமையாற்றிய காலத்தில் தம்பலகாமச் செய்திகளுக்கு ஒரு தனி மதிப்பு இருந்தது. வெறுமனே செய்திகளை மட்டும் எழுதாமல், கிராமத்தின் அத்தியாவசிய தேவைகளையும் அவற்றை எவ்வாறு தீர்க்கலாம் என்பதற்குரிய வழிவகைகளையும் கட்டுரைகள் மூலமாக தமிழ் கூறும் உலகிற்கு எடுத்துரைத்தார்.

தம்பலகாமம் மக்கள் அகதிகளாக சூரங்கல், கிண்ணியா போன்ற இடங்களில் அவலமாக வாழ்ந்த போது அதை வெளிச்சம் போட்டு வெளியுலகிற்குக் காட்டி உடனடியாக நிவாரணம் கிடைக்க வழி செய்தார். தம்பலகாமம் பொது வைத்தியசாலையில் இந்திய அமைதிகாக்கும்படை முகாம் அமைத்திருந்த போது அதை எதிர்த்து எழுதி, அங்கிருந்த முகாமை உடன் அகற்ற ஆவன செய்தார். தொலைபேசி இணைப்பு தம்பலகாமத்திற்கு விரைந்து கிடைப்பதற்கும் இவரது எழுத்தே காரணமாக அமைந்தது. இவ்வாறு சமூக நோக்கோடு அவர் செயற்பட்ட காரணத்தால், இலங்கை இராணுவ விசாரணை ஒன்றிற்கும் முகம் கொடுக்க வேண்டி நேர்ந்தது.

இவரது முதலாவது கதை குமுதம் சஞ்சிகைகளிலும் வெளிவந்தது. அதுமட்டுமன்றி இதற்கான சன்மானத்தை இவ்விதழின் இலங்கை ஏஜன்சி மூலம் இவருக்குக் கிடைக்கும்படி அனுப்பி வைத்தார்கள். அந்தக் கதை சொல்லும் செயலும் என்பதாகும்.காலச்சுடர், ஆத்மஜோதி ஆகிய சஞ்சிகைகளில், சுதந்திரன், வீரகேசரி, மித்திரன், தினபதி, சிந்தாமணி போன்ற பத்திரிகைகளிலும் எழுதியுள்ளார்.

இவர் தம்பலகாமம் ஆதிகோணைநாதர்மேல் பதிகம் பாடியுள்ளார். தம்பலகாமத்தின் வரலாற்றை பின்னணியாகக் கொண்ட ரங்கநாயகியின் காதலன் ஆலங்கேணியைப் புலமாகக் கொண்ட அவள் ஒரு காவியம் என்ற இரு நாவல்களை எழுதிய போதும் அவை அச்சுவாகனம் ஏறவில்லை. இவரைப்பற்றி எதையும் நான் முன்பு அறிந்திருக்கவும் இல்லை, பழகியதும் இல்லை. வெறும் ஊடகவியலாளர் என்பது மட்டும் என் காதில் விழுந்த செய்தி. அண்மையில்தான் அவரைப்பற்றி அறிய நேர்ந்தது.

எமது ஒவ்வொரு நூல் வெளியீட்டின்போதும், நாம் பல்துறை சார்ந்த திறமைசாலி மூவரைக் கௌரவிப்பதை ஒரு கொள்கையாகக் கொண்டிருந்தோம். செயற்பட்டும் வந்தோம். அந்த வகையில் இராவணேஸ்வர இந்திர உலா நூல் வெளியீட்டின்போது, யாரை கௌரவிப்பது என்று நாம் கூடி ஆராய்ந்தபோது, இம்முறை கிராமத்துக் கலைஞர்களை - திறமைசாலிகளைக் கௌரவிப்பதென்று முடிவெடுத்தோம். அதன்பேரில் தம்பலகாமம் கிராமத்து பழம்பெரும் ஊடகவியலாளர் என்ற முறையில் இவரை அணுகினோம்.

அப்போதுதான் அவருடைய விஸ்வரூபத்தை எங்களால் தரிசிக்க முடிந்தது. அந்த அளவில் எங்கள் தேர்வை நினைத்துப் பெருமைப்பட்டோம். கௌரவித்தும் மகிழ்ந்தோம். இருந்தும் மனம் திருப்திப்படவில்லை. இவரது நூல் ஒன்றை வெளிக்கொணர வேண்டுமென்று ஏகமனதாக தீர்மானித்தோம். ரங்கநாயகியின் காதலனைத் தேர்ந்தெடுத்தபோது, அதை அவர் விரும்பவில்லை. காரணம் இதன் மூலப்பிரதியை - அசலை - ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவி, நான் கூறியதாகக் கூறி, ஏதோ ஒரு ஆய்விற்காக வாங்கிக் கொண்டு சென்றுவிட்டார். இதுநாள்வரை அதைத் திருப்பிக் கொடுக்க வில்லையாம். தன்னிடம் இருப்பது நகல் - அசல்போல் இருக்காதென்றார்.

நாம் பெற்றுச்சென்று வாசித்தோம். வேறு சிலரிடமும் வாசிக்கக் கொடுத்தோம். வாசித்த அனைவரும் வரவேற்றார்கள். எனவே நாம் இதை அச்சேற்ற முழுமனதோடு செயற்பட்டோம். எமது கிராமமான தம்பலகாமத்தில் இருந்து ஒரு குறு நாவலை வெளிக்கொணர்வதில் மிக்க மகிழ்ச்சியடைகின்றோம். உடன்பட்டு ஒத்துழைப்பு நல்கிய ஆசிரியருக்கு நன்றிகள். எமது வேண்டுகோளை ஏற்று இந்நாவலுக்கு அட்டைப்படம் வரைந்துதந்ததோடு, முன்னுரையும் தந்துதவிய கலை இலக்கிய கர்த்தாவான மாலையில் ஓர் உதயம் நாவல் ஆசிரியரும், தேசிய சேமிப்பு வங்கி மட்டுநகர் முகாமையாளருமான திரு ஆனந்தா, யு.பு. இராஜேந்திரா, அவர்கட்கும் ,அணிந்துரை தந்துதவிய இலக்கிய கர்த்தா திரு.வல்வை.ந. அனந்தராஜ் (உதவிக் கல்விப் பணிப்பாளர், மாகாணக் கல்வித் திணைக்களம்) அவர்கட்கும், எமது நன்றிகள்.

இந்நூலை அழகுற வடிவமைத்து அச்சேற்றித் தந்த றெயின்போ அச்சக உரிமையாளர் அவர்கட்கும் அவர் தம் ஊழியர்கட்கும் எமது நன்றிகள். திருக்கோணமலை இலக்கிய வளர்ச்சியின் முயற்சிக்கு என்றும் ஊக்குவித்து உறுதுணையாய் நிற்கும் என் அன்பிற்குரிய பெருமதிப்பிற்குரிய என் இலக்கிய நெஞ்சங்களுக்கும் நன்றி கூறுவதோடு, நீண்ட நாட்களாக மறைந்து கிடந்த படைப்பினை வெளிக்கொணர உங்கள் பங்களிப்பு நிறைய உண்டு , நீங்களும் அந்தப் பெருமகனாரை வாழ்த்தி வரவேற்பீர்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு விடைபெறுகின்றேன்.

நன்றி
வ ணக்கம்

கலாவினோதன் கலாபூஷணம்,
த. சித்திஅமரசிங்கம்
23-11-2004.

‘ரங்கநாயகியின் காதலன்’ அணிந்துரை

2009-03-07T10:49:00.000-08:00

முழு நிலவிற்கு மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வைக்கின்ற செயல் இது என்றே எனக்குப் படுகின்றது. முற்றிலும் பொருத்தமான முறையில், பாதுகாக்கப்படவேண்டிய பொக்கிஷம் என்று வருணிக்கப்பட்டுள்ள தம்பலகாமம் வேலாயுதம் ஐயா எந்தளவுக்கு மண்ணின் மைந்தனாக வாழ்ந்தார் என்பதை அவரது எழுத்துலக வாழ்க்கை தெளிவாகக் காட்டுகின்றது.

இதனை முன்னிட்டே அவர் வடகிழக்கு மாகாண தமிழ்மொழித்தின விழாவின்போது அதன் சிறப்பு மலர் கவின்தமிழ் 2004இல்
குறிப்பிடப்பட்டு பாராட்டப்படவும் செய்தார். ஈழத்து இலக்கியச் சோலையும் தன் பங்கிற்கு 2004இல் நூல்வெளியீட்டு விழாவொன்றின்போது அவரை கௌரவித்து பெருமைப் படுத்தியமையும் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகளே.

நாம் வாழுகின்ற இந்த சமகாலப் பிரச்சினைகளுக்குள் எமது மண்ணின் பெருமைகள் சூழ்ச்சிகளின் ஓட்டத்தில் மழுங்கடிக்கப்படவும், மறைத்து மறக்கடிக்கப்படவும் செய்ய முயற்சிகள் எத்தணித்துப் பாய்கின்ற சூழலில், பழம்பெரும் வரலாற்றைக் கொண்ட தம்பலகாமம் மண்ணின் பெருமைகளை சரித்திர ஆதாரங்களுடன் கற்பனை வடிவங்களினூடாக நிலைநிறுத்தும் வேலாயுதம் ஐயாவின் அரு முயற்சிதான் இந்த ரங்கநாயகியின் காதலன் குறுநாவல்!

இதில் தம்பலகாமத்தின் பெருமைக்குரிய குடமுருட்டி ஆறு தொடக்கம் உதயனை யானை போட்ட கல் வரையிலான சரித்திர முக்கியத்துவங் கொண்ட வரலாற்றை எதிர்காலச் சந்ததிக்கு எழுதி வைத்து இருக்கின்றார். எழுதி வைத்திருக்கின்றார் என்பதை விட ஆவணப்படுத்தி வைத்திருக்கின்றார் என்றே கூற வேண்டும். இதற்காக அவருக்கும், அவரை மீள வெளிப்படுத்தி, பொருத்தமான காலகட்டத்தில் இக்குறுநாவலை அரங்கேற்றியமைக்காக ஈழத்து இலக்கியச் சோலையின் சித்தி அமரசிங்கம் ஐயா அவர்களுக்கும் தம்பலகாமம் நன்றிக் கடன்பட்டுள்ளது.

இசையில் ஈடுபாடும், ஆர்வமும், ஆற்றலும் கொண்ட அவர் தன்னைப் புறத்தெறிந்து பாத்திரங்களைப் படைத்தமை பாத்திரங்களுக்கும், கதைக்கும் தக்க பின்புலத்தைக் கொடுக்கின்றது என்றே கூறவேண்டும். அதுமட்டுமல்ல இதன் கதாபாத்திரங்களுக்கும் ஒரு அசல் தன்மையையும் கொடுக்கின்றது. சுதேசவைத்தியத்தில் இவருக்கிருந்த பரிச்சயமும் அங்கங்கே வெளிப்படவே செய்கின்றது.

அரசன் ஆண்டவனாக கருதப்பட்ட அரசியல் வரலாற்றுக் காலத்தில், அவன் சாதாரண குடிமகனுடன் ஒன்றிணைவதைத் தடுக்க தடுப்புக்கள் உருவாக்கப்பட்டிருந்த காலகட்டத்தில், நாட்டுக்காகவும் குடிக்காகவும் அர்ப்பணிக்கப்படுவதுதான் அரச குலத்தவரது கடமை என்று வலியுறுத்தப்பட்டிருந்த காலகட்டத்தில் சாதாரண குடிமகன் முதற்கொண்டு அரச குடும்பத்தவரது தனிமனித ஆசைகள், உணர்வுகள் எப்படியெல்லாம் பாதிக்கப்பட்டது என்பது உதயன் மூலமும், ரங்கநாயகி மூலமும் நாவலில் ஞாபகப்படுத்தப் படுகின்றன.

ஒரு பெண்ணானவள் சுதந்திரமுள்ளவளாக வாழவேண்டும், வளர்த்தெடுக்கப்படவேண்டும் என்கின்ற தனது சிந்தனை வேலாயுதம் ஐயா ரங்கநாயகி மூலம் நடைமுறைப்படுத்திப் பார்க்கின்றார்.

எப்படியெல்லாமோ வரலாறு படைத்து வாழ்ந்திருந்த நாம்- எம் வாழ்வையே வரலாறாக்கியிருந்த நாம் - சரித்திரம் மீளப்பாயும் இக்காலகட்டத்தில் இத்தகைய நாவல்களின் மூலம் எமது கடந்த காலத்தை ஒருமுறை மீளப்பார்த்து நெஞ்சில் உரம் பெறவேண்டியது காலத்தின் தேவை! அதற்குத் தகுந்த ஒரு வரலாற்றுக் காவியமாக ரங்கநாயகியின் காதலன் குறுநாவலை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

இங்கே இன்னுமொரு கருத்தொற்றுமையைக் குறிப்பிடுவது அவசியம் என்றே எனக்குப் படுகின்றது. திருகோணமலை மண்ணின் மூலை முடுக்குகளையெல்லாம் அலசி ஆராய்ந்து அதன் அருமை பெருமைகளையெல்லாம் ஆவணப்படுத்தி - அரங்கேற்றி - வெளி உலகத்திற்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட வேண்டும் என்கிற கலாவிநோதன் சித்தி அமரசிங்கம் அவர்களது வேணவாவும், எழுத்தாளர் தம்பலகாமத்து வேலாயுதம் அவர்களது ~மண்ணை வரலாற்றில் பதித்து விடும்| ஆசையும் இந்தக் குறுநாவல் மூலம் ஒன்றிணைக்கின்றன. தம்பலகாமம் வேலாயுதம் ஐயா மட்டுமல்ல அவரது ஆக்கங்களும்கூட காலம் காலமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய பொக்கிஷமே!

ஆனந்தா AG.இராஜேந்திரம்
மட்டக்களப்பு
04.12.2004

ரங்கநாயகியின் காதலன் - குறுநாவல்

{ படங்கள் இணையத்தில் இருந்து }

சரசோதிமாலை

2009-03-05T23:56:00.000-08:00

ஈழவள நாட்டில் தம்பலகாமப்பகுதி தமிழர்களின் தொல்பதியாகக் காணப்படுகின்றது. கப்பல்துறைக் கடற்துறையாகக் கொண்ட தம்பை நகரில் வாழ்ந்த தமிழர்கள் பொருளின் முக்கியம் குறித்துத் தமிழ் முன்னோர்கள் கூறி இருந்த அறிவுரைகளைக் கவனத்தில் கொண்டு தங்கள் துறையில் இருந்து மரக்கலம் ஊர்ந்து வங்கப்பெருங்கடலைக் கடந்து வேறு நாடுகளில் வர்த்தகம் செய்து பொருளீட்டி வந்தனர் என்று தெரிகிறது. அதன் காரணமாகவே இந்தக் கடற்றுறைக்குக் கப்பல் துறை என்று பெயர் வந்தது என்றும் அறிய முடிகிறது.

கப்பல்துறைக் கடல் துறையுடன் மிகப் பிரசித்தமான நிலையில் இருந்து வந்த தமிழ்ச் சைவர்களின் வாழ்விடமான தம்பை நகர். இலங்கைச் சரித்திர ஆரம்ப காலத்துக்கு முன்பே என்ன காரணத்தாலோ அழிந்து விட்டது. இப்போது இருக்கும் தம்பலகாமம் தம்பை நகரின் தெற்குப் பகுதி என்று தெரிய வருகிறது. குளக்கோட்டு மன்னருக்காகச் சதுர்வேதமங்கலம் கந்தளாயில் குளம் அமைத்த அனுராதபுரத்து அரசி ஆடக சௌந்தரியின் தலைமை அமைச்சர் மதகு அமைத்து கதவு போட்டு நீரைத் தடுக்காமல் சில காலம் விட்டிருந்தார்.

அக்காலம் மாறாத புனல் பாயும் திருக்குளம் என்று
இக்குளம் பற்றி நூல்கள் கூறின. தடைபடாமல் இக்குளத்தில் இருந்து வரும் நீர் காய்ந்து கற்பாறைபோல் ஆகி இருக்கும் தம்பலகாமம் வயல்வெளியில் தொடர்ந்து பாய்வதால் வயல் களித்தரை கரைந்து கூளாகி இருக்கும். அதில் குவளை பசளையால் கறுத்துப்படர்ந்து பூத்திருக்கும். அதைக் கண்டு எருமைமாடுகள் கூழ்ச் சுரியில் தவழ்ந்து தவழ்ந்து போய் குவளையை மேய்ந்து களைத்துப் பக்கத்தில் உள்ள களத்து மேட்டில் வெகு பிரயாசைப்பட்டு ஏறிப்படுத்து களைப்பு நீங்க மூச்செறியும் என்று திருக்கோணாச்சலப் புராணம் தம்பை நகர்ப்படலம் பின்வருமாறு கூறுகிறது.

எழிலார் தம்பை வளநாட்டில்

என்று தம்பை நகர்ப்படலம் தம்பலகாமத்தின் வளச்சிறப்பை சிலாகித்துக் கூறுகின்றது. யாவா மன்னன் சந்திரபானு இலங்கை மீது படை எடுக்கப் போகின்றான் என்று பரவலாகப் பேசிக் கொள்வதை அறிந்து வாலிபனான 4ஆம் விஜயபாகுவின் மகன் மூன்றாம் பராக்கிரமபாகு அரண்மிக்க தம்பை நகரில் கரந்துறைத்து தங்கி இருந்தான்.

சந்திரபானுவை முறியடித்து உதவுமாறு இலங்கை அமைச்சர் ஒருவரின் அழைப்பை ஏற்று பெரும் படையுடன் இலங்கை வந்த ஜடாவர்மன் வீரபாண்டியன் பல வெற்றிப் போர்களை நடத்தி சந்திரபானுவைக் கொன்று இலங்கை இளவரசன் ஒருவனுக்கு முடிசூட்டி மற்ற எதிரிகளைக் கலைத்து இலங்கை அரசன் அளித்த வெகுமதிப் பொருள்களுடன் தாயகம் மீண்டான் என்பது சரித்திரம்.

இந்த ஆட்சி மாற்றக் கலவரங்கள் அடங்கிய பின் அங்கு பாதுகாப்பாக இருந்த பராக்கிரமபாகு பாண்டிநாடு சென்று பாண்டியர்களோடு இணக்கம் ஏற்படுத்திக் கொண்டு அவர்கள் அனுசரணையுடன் தலதாவை இலங்கைக்குக் கொண்டுவந்து கி.பி. 1302இல் அரசனானான். கிழக்குப் பாசினதேசத்தில் அரண்மிக்க வணிகராகத் திகழ்ந்த தம்பை நகர் மன்னனாகத் தம்பை காவலன் என்ற புகழ்ப் பெயருடன் கி.பி. 1302ம் ஆண்டு அரசனானான். இம் மன்னன் சபையில் தெநுவரைப் பெருமாள் என்ற தமிழ் அந்தணன் இயற்றிய 934 செய்யுள்கள் அடங்கிய சோதிடப் பெரு நூல் சரசோதிமாலை அரங்கேற்றம் இடம்பெற்றதென அறிய முடிகிறது. சோதிட விதிகளுக்குத் தக்க விளக்கங்களைத் தெளிவாகத் தருவனவாகவும், விடய ஒழுங்குகள் செவ்வனே அமைந்து மக்களுக்கு சாஸ்திர வழிகாட்டியாக இருப்பதாகவும் கருதப்படுகின்றது.

தம்பை நகர் மன்னனாக மூன்றாம் பராக்கிரமபாகு 1302இல் இருந்து 1310வரை ஆண்டான் என்றும் தெரியவருகின்றது. ஞானக்கதிர் 1999 ஆம் ஆண்டு மார்கழி இதழில் தெல்லியூர் செ. நடராசா எழுதிய தம்பைநகர் பற்றிய எண்ண அலைகள் என்ற கட்டுரையில் சரசோதிமாலை பற்றிய ஆய்வு நூலை மகாவித்துவான் எப்.எக்ஸ்.சி. நடராசா வெளியிட்டுள்ளார். இந்நூல் சரசோதிமாலையை ஆக்கபூர்வமான முறையில் மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றது.

மகாவித்துவானின் இந்நூல் அனேகருக்கு இதுகாலவரை தெரியாதிருந்ததும் , தமிழ்ஈழத்து இலக்கிய விருத்தியில் முக்கியமானதுமான இந்நூலை தக்க தருணத்தில் வெளியிட்டமை போற்றுதலுக்கு உரியதாகும் என்று நடராசா குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தம்பலகாமம்.க.வேலாயுதம்